(เดี๋ยวนะ! แล้วแกตอบเขากลับไปว่ายังไง!)
เสียงของเปตองดังลั่นมาตามสายเมื่อได้ฟังเรื่องที่ลำเภาเพิ่งเล่าจบไป “โอ๊ย สมปอง แกจะตะโกนทำไมเนี่ย แสบแก้วหูหมดแล้ว”
(นี่ อิตะเภาแก้ว แกอยากโดนตบจริง ๆ ใช่ไหมห๊ะ ฉันบอกว่าฉันชื่อเปตอง เดี๋ยวปั๊ด!)
“เออ ๆ เปตองก็เปตอง” ลำเภายิ้มแห้ง ก็สมปองมันเรียกง่ายกว่านี่หว่า
(ย่ะ! แล้วสรุปยังไง สมภารจะกินไก่วัดงั้นเหรอ)
“แกก็ช่างเปรียบเทียบนะ มันก็ไม่ขนาดนั้นปะวะ”
(ไม่ขนาดนั้นอะไรล่ะ ก็แกเป็นคนเล่าให้ฉันฟังเอง สรุปว่าอิตาคุณเหนือเมฆอะไรนั่นเขาชอบแกจริง ๆ เหรอ)
“อื้อ ก็เขาบอกแบบนั้น” คำพูดของเหนือเมฆเมื่อตอนบ่ายนี้ลำเภายังคงจำได้ชัดเจน และเมื่อนึกถึงมันอีกครั้งใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมา
อยู่กับผมงั้นเหรอ....
(แล้วตกลงแกตอบเขาไปว่ายังไง อย่าบอกนะว่าเซย์เยส โอเคค่ะฉันจะอยู่คุณตลอดไปงิ)
“จะบ้าเหรอใครจะไปตอบแบบนั้นเล่า” ลำเภารีบพูดตะกุกตะกัก
(งั้นก็
