ร่างของเหนือเมฆนั้นเดินออกมาจากด้านหลังรถบรรทุกคันหนึ่งช้า ๆ ในมือก็ยกปืนขึ้นเป็นสัญญาณว่ายอมแพ้
“หึ ผมคิดแล้วว่าคุณต้องอยู่แถวนี้ และคุณก็ต้องยอมออกมา คนที่คุณธรรมสูงส่งอย่างคุณน่ะคงไม่ยอมทิ้งคนอื่นไว้ข้างหลังแล้วหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวหรอกใช่ไหม” บลูโน่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงพอใจปนเยาะเย้ย
เหนือเมฆมองไปยังอาหวังที่สภาพบาดเจ็บหนัก ร่องรอยจากบาดแผลเก่ายังไม่ทันหายดี ตอนนี้ยังมาโดนยิงที่ขาอีก และก็เพราะว่าเสียเลือดไปมากสภาพของอีกฝ่ายก็เลยยิ่งดูย่ำแย่
อาหวังเองก็มองตอบชายหนุ่มกลับมา สายตาที่ส่งมาให้เขานั้นราวกับจะถามว่าทำไมถึงยังไม่หนีไปอีก โง่หรือเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นเหนือเมฆก็ยังส่งรอยยิ้มไปให้ แม้จะเกลียดคำพูดแดกดันของบลูโน่ แต่สิ่งที่หมอนั่นพูดมันก็เป็นเรื่องจริง คนอย่างเขาไม่ใช่คนที่จะทิ้งใครเอาไว้ข้างหลัง โดยเฉพาะทิ้งให้อีกฝ่ายนั้นมาเสียสละชีวิตของตัวเองเพื่อให้เขารอด
“เลิกพล่ามไร้สา
