“คะ คุณเหนือ...” ลำเภามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยดวงตาแดงก่ำ น้ำตาที่พยายามกักเก็บและอดกลั้นเอาไว้มาตลอดค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาตามแก้วนวลช้า ๆ
“เภา... ร้องไห้ทำไม” ร่างสูงสง่าก้าวเข้าไปใกล้ร่างบอบบางก่อนที่นิ้วเรียวจะยกขึ้นมาเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่ายแผ่วเบา “ไม่ดีใจเหรอที่เฮียกลับมา”
“ฮึก... ดีใจ ฮึก... ดีใจมาก ๆ เลย”
เหนือเมฆไม่พูดอะไรอีก เขาดึงร่างของลำเภาเข้ามากอดแน่น จมูกโด่งก็ซุกเข้าที่ลำคอสลับสูดดมที่หัวไหล่ราวกับจะตักตวงความหวานละมุนนี้ไว้
“เฮียคิดถึงเภากับลูกมาก ๆ เลย”
“เฮียกลับมาแล้วจริง ๆ ด้วย ฮึก เฮียกลับมาหาเภากับน้องอิงตามสัญญาแล้ว ฮืออ” สุดท้ายเมื่อความตื้นตันและดีใจถาโถมจนล้นอก ลำเภาก็ไม่สามารถจะกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป หญิงสาวถึงกับปล่อยโฮออกมาพร้อมกอดตอบเหนือเมฆแน่น “ภะ เภาเป็นห่วงเฮียมาก ฮืออ รู้ไหม ตั้งแต่ที่รู้ว่าเฮีย ฮึก โดนพวกมันจับไปเภาก็คิดไปต่าง ๆ นานา ถ้าเฮียเป็นอ
