“พี่เภา... เจ็บ ๆ ไหม” ร่างเล็กของอิงจันทร์ที่นั่งอยู่บนตักกำลังยื่นมือขึ้นมาจับที่แก้มเนียนของพี่เลี้ยงสาวที่บัดนี้ปรากฏรอยมือชัด
“ไม่ค่ะ พี่เภาไม่เจ็บ แล้วน้องอิงล่ะคะเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ลำเภาส่ายหน้าก่อนจะถามเจ้าลูกกระต่ายกลับด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง พลางมองสำรวจไปทั่วร่างกายอีกฝ่ายว่ามีตรงไหนได้รับบาดเจ็บไหม
จากเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ที่ชายแปลกหน้าคิดจะลงไม้ลงมือกับอิงจันทร์ แน่นอนว่าลำเภานั้นไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นจึงยอมเป็นฝ่ายเอาหน้าของเธอเข้าไปรับแทน จากนั้นมันก็จับเธอกับเจ้ากระต่ายน้อยขึ้นรถตู้มา
“น้องอิงไม่เจ็บ ฮึก แต่น้องอิงกลัว พวกเขาจะพาเราไปไหน ฮึก น้องอิงอยากหาปะป๊า” อิงจันทร์สะอื้นไห้ตาแดงก่ำ เด็กหญิงซุกใบหน้าเข้าที่ไหล่ของพี่เลี้ยงสาว
ท่าทางหวาดกลัวและขวัญเสียของเจ้าลูกกระต่ายทำให้ลำเภารู้สึกสงสารจับใจ เธอจึงโอบกอดร่างเล็กไว้พร้อมกับลูบที่แผ่นหลังเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม
