“คุณเหนือ… ไม่นะ ยะ อย่าไปทางนั้น” เสียงพึมพำจากคนที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงเรียกให้เด็กหญิงตัวน้อยลุกขึ้นมานั่ง มือเล็กขยี้ที่หัวตาป้อย ๆ อย่างคนสะลึมสะลือ
“แม่เภาขา แม่เภาฝันร้ายหยอคะ” อิงจันทร์เอื้อมมือไปเขย่าตัวของลำเภาเบา ๆ ก่อนจะคลานเข่าดุ๊ก ๆ เข้าไปเปิดโคมไฟที่ข้างหัวเตียง
แสงไฟสีส้มสาดส่องกระทบกับใบหน้าหวานที่บัดนี้เต็มไปด้วยเหงื่อกาฬชุ่มโชก คิ้วเข้มเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากันจนผูกเป็นปม ทั้ง ๆ ที่ดวงตาปิดสนิท แต่ทว่าปากกลับเอาแต่พูดพึมพำซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด
“อย่าไปนะคะ”
“แม่เภาขา แม่เภาเป็งอาไรไปคะ แม่เภา” เจ้าลูกกระต่ายน้อยพยายามเขย่าตัวของหญิงสาวให้แรงขึ้นอีก และในขณะที่กำลังจะคลานลงจากที่นอนเพื่อไปเรียกพ่อทูนหัวอย่างคาเตอร์ คนที่หลับสนิทก็สะดุ้งพรวดลุกขึ้นมานั่งซะก่อน
“คุณเหนือ!”
เฮือก!!
ร่างบางของลำเภาสะดุ้งเฮือกขึ้นมานั่งอยู่กลางเตียงนุ่ม เหงื่อพราวผุดเกาะอยู่เต็มไปทั่วใ
