แต่ทว่าอิงจันทร์กลับก้าวถอยหลังสองก้าวพร้อมกับส่ายหน้ารัว ๆ “ไม่เอา น้องอิงกลัว”
เสียงปืนยังคงดังอย่างต่อเนื่องเป็นระยะ และดูเหมือนว่ามันก็ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แล้ว
ลำเภาเดินเข้าไปหาอิงจันทร์ก่อนจะย่อตัวนั่งลงตรงหน้า สองมือจับที่แขนของเด็กหญิงเอาไว้ จากนั้นก็ค่อย ๆ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ไม่ต้องกลัวนะคะน้องอิง แค่กอดพี่เภาไว้ให้แน่น ๆ เดี๋ยวพี่เภาจะพาลงไปหาปะป๊าเอง”
“แต่น้องอิงกลัว มันสูง” อิงจันทร์เหลือบสายตาไปมองยังบานหน้าต่างที่อยู่ด้านหลังอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“ไม่เป็นไรนะคะน้องอิง แค่น้องอิงหลับตาก็จะไม่เห็นแล้ว พอเราลงไปหาปะป๊าได้แล้วก็จะได้ไปกินไอติมกันไง ดีไหมคะ” ลำเภาพยายามหว่านล้อม ใช่ว่าเธอเองจะไม่กลัว ความสูงตั้งเก้าชั้น ถ้าตกลงไปล่ะก็คงจบไม่สวยแน่
“คุณครับ! ต้องรีบลงไปเดี๋ยวนี้แล้วนะครับ พวกนั้นใกล้จะบุกเข้ามาได้แล้ว” บอดี้การ์ดคนเดิมวิ่งหน้าตื่นกลับเข้ามาในห้อง
ลำเภายกม
