“เกิดอะไรขึ้นไมร่า! ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้” เหนือเมฆรีบเดินเข้าไปหาหญิงสาวทันที... ไมร่าในวันนี้แตกต่างจากบริกรสาวสวยในวันก่อนอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าสวยงามนั้นซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับคนไร้วิญญาณ ตามหน้าผาก ข้างแก้มและลำตัวมีร่องรอยช้ำม่วงหลายแห่ง ดูออกชัดเจนว่าเกิดจากการถูกทำร้าย ใต้ตาดำคล้ำและบวมช้ำคล้ายคนที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักและไม่ได้นอนหลายคืน สภาพทรุดโทรมจนไม่เหลือเค้าความสดใสให้เห็น
“คุณเหนือ ฮึก คุณต้องช่วยพวกเรานะ ช่วยมาคัสด้วย” ไมร่าเสียงสั่นสะอึกสะอื้น มือขาวซีดคว้ามือของชายหนุ่มขึ้นมาจับราวกับร้องขออ้อนวอน
“ใจเย็น ๆ นะไมร่า ใจเย็น ๆ ก่อน ค่อย ๆ เล่าให้ผมฟังได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เหนือเมฆพาไมร่าไปนั่งลงยังโซฟาอีกตัว เขามองไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งไม่ได้สติของมาคัส
ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะเคยมีปัญหาและไม่ค่อยลงรอยกันตอนที่อยู่หมู่บ้านซาโวกา แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นพี่ชายของไมร่า คนท
