เหนือเมฆเปิดประตูห้องพักที่ชั้นบนเข้าไปช้า ๆ สิ่งแรกที่ปะทะเข้าจมูกคือกลิ่นยาทาปนกับกลิ่นยาสมุนไพรคละคลุ้ง บนเตียงนอนนั้นมีร่างของชายคนหนึ่งที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ ร่องรอยบอบช้ำที่อยู่ตามตัวถึงแม้จะดูไม่สาหัสเท่าวันแรกแต่ก็ยังเห็นได้ชัด ตามแขนและขามีผ้าพันแผลพันไว้ทั่ว
“คุณเหนือ” และคนที่คอยนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างกายก็คือไมร่า หญิงสาวเมื่อเห็นว่าเหนือเมฆกับลำเภาเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นแล้วเอ่ยทักทาย
“ไม่เป็นไรครับ นั่งลงเถอะ” เหนือโบกไม้โบกมือเล็กน้อยพลางมองไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียง “ผมกับเภาแค่แวะมาดูอาการเขา
“สวัสดีค่ะคุณไมร่า” ลำเภาเอ่ยทักทายอดีตบริกรสาวสวยจากบาร์วิลเตลลี
“สวัสดีค่ะคุณเภา” ไมร่าเองก็เอ่ยทักทายเช่นกัน
“เขาตื่นขึ้นมาบ้างหรือยังครับ” เหนือเมฆถามต่อ
“ตื่นมากินยารอบหนึ่งแล้วค่ะ แล้วก็หลับไปต่อ” ไมร่าหันไปมองยังพี่ชายของตัวเองบ้าง ก่อนหน้านี้มาคัสตื่นขึ้นมาแล้ว และเธอ
