หลังจากตระเวนท่องเที่ยวไปครึ่งค่อนโลกเพื่อเก็บเกี่ยวความสุขและความวุ่นวายมาจนล้นกระเป๋าเดินทาง ในที่สุดล้อรถของเฟอร์รารี่ปูโรซานเกสีดำมันปลาบของครอบครัวเหนือเมฆก็หมุนกลับมาแตะพื้นถนนคอนกรีตของเมืองมาราเนลโล (Maranello) อีกครั้ง
บรรยากาศยามเย็นของอิตาลีช่างเงียบสงบและคุ้นเคย กลิ่นหอมจาง ๆ ของต้นไซเปรสและอากาศบริสุทธิ์ทำให้ลำเภาที่นั่งเอนกายอยู่เบาะหลังผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
“ถึงบ้านเราสักทีนะคะเฮีย” ลำเภาเปรยเบา ๆ พลางลูบผมอินทร์ธรณ์วัยสามขวบที่นอนหลับปุ๋ยน้ำลายยืดอยู่บนตัก
“ครับเภา ไม่มีที่ไหนสุขใจเท่าบ้านเราจริง ๆ” เหนือเมฆยิ้มตอบ เอื้อมมือไปกุมมือภรรยา ด้านหน้านั้นคือคนขับรถประจำตำแหน่งของครอบครัวที่จ้างมาใหม่อย่าง ‘ริคาโด้’
“ทริปนี้สนุกมากก็จริง แต่เฮียคิดถึงเตียงนอนนุ่ม ๆ ที่บ้านจะแย่แล้ว”
“น้องอิงก็คิดถึงแด๊ดดี๊ค่ะ!” อิงจันทร์ที่นั่งอยู่อีกฝั่งพูดขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกา
