เสียงเรียกของเหนือเมฆทำให้ลำเภาหันมองตาม
แชะ!
“เฮีย ถ่ายรูปเภาเหรอ เมื่อกี้เภายังไม่ได้ยิ้มเลยนะ น่าเกลียดหรือเปล่า ไหนเอามาดู” ลำเภาเดินเข้าไปหาเหนือเมฆด้วยใบหน้ายับยู่ยี่ ถ้าจะถ่ายก็บอกก่อนสิ เมื่อกี้เหมือนจำได้ว่าเธอเผลอทำจมูกบานไปด้วย
“ไม่น่าเกลียดหรอก สวยจะตาย เชื่อฝีมือเฮียสิ”
“ไม่เชื่อ เฮียต้องเอามาให้เภาดูก่อน” ลำเภายังไม่ไว้ใจ ช่วงนี้อีกฝ่ายยิ่งชอบแกล้งเธออยู่ด้วย
“อะ ไม่เชื่อก็ดูสิ” เหนือเมฆยื่นกล้องที่อยู่ในมือให้ดู
“โอ๊ย นี่ถ่ายเภากี่รูปเนี่ย ไม่เห็นรู้ตัวเลย” ลำเภากดเลื่อนดูรูปที่อยู่ในกล้องไปเรื่อย ๆ และมันก็ไม่ได้มีเพียงแค่รูปของเธอเมื่อกี้รูปเดียว แต่ยังมีรูปอื่น ๆ อีกมากมายที่แอบถ่ายยามที่เธอเผลอ ไม่ว่าจะเป็นตอนเดิน ตอนนั่ง ตอนดื่มน้ำ หรือแม้กระทั่งตอนที่เธอยิ้มกว้างหลับตาพริ้มเพื่อซึมซับบรรยากาศรอบตัว
แต่... ก็ต้องยอมรับว่าคุณเหนือเมฆนั้นถ่ายรูปสวยจริง ๆ
“เป็น
