“ได้ครับคุณคาเตอร์” และชาร์โด้ก็ทำหน้าที่อย่างแข็งขันด้วยการรีบวิ่งไปเอาของบางอย่างในรถมาบ้าง “ได้แล้วครับคุณคาเตอร์”
สิ่งที่คาเตอร์รับมามันคือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูใหญ่พอ ๆ กันกับของเหนือเมฆ “นี่เป็นของขวัญของฉัน... ฉันให้เธอ”
คาเตอร์ไม่ได้เปิดมันขึ้นมาออกอ่าน แต่กลับยื่นไปให้กับเหนือเมฆเป็นผู้เก็บมันไว้แทน
เหนือเมฆขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัยจากนั้นก็ค่อย ๆ เปิดมันออกมาอ่านต่อหน้าของทุกคน “นี่มัน... โฉนดที่ดิน?”
“ใช่ครับ ผมยกบ้านพักตากอากาศที่ทัสกานีให้อิงจันทร์ ผมจัดการทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์เรียบร้อยแล้ว” คาเตอร์พูดกับเหนือเมฆ
ชายหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก ก่อนหน้านี้เขาเองก็เคยไปที่บ้านพักตากอากาศของคาเตอร์ในทัสกานี และเหนือเมฆก็รู้ได้ทันทีเลยว่าสิ่งปลูกสร้างตรงหน้ามันไม่ได้เรียกว่า ‘บ้านพักตากอากาศ’ แต่เรียกว่า ‘คฤหาสน์’ มากกว่า แน่นอนว่าที่ดินที่ตั้งอยู่ทางตอนกลางของประเทศที่รายล้อ
