ณ ทางเท้าหน้าร้าน หญิงชราชาวอิตาเลียนที่กำลังจูงสุนัขเดินเล่นจู่ ๆ ก็หยุดชะงัก เธอเริ่มไอโขลกน้ำหูน้ำตาไหลพราก “นี่มันกลิ่นอะไรเนี่ย แสบจมูกไปหมดแล้ว”
คู่รักที่นั่งจิบกาแฟอยู่แถวร้านละแวกนั้นต่างพากันสำลักหน้าดำหน้าแดง “แก๊สรั่ว ต้องเป็นแก๊สรั่วแน่ ๆ หรือไม่ก็โรงงานเคมีระเบิด”
ความโกลาหลเริ่มก่อตัวขึ้น ชาวบ้านเริ่มแตกตื่นวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น บางคนโทรแจ้งตำรวจพร้อมตะโกนเสียงหลงว่ามีการก่อการร้ายด้วยอาวุธชีวภาพกลางเมืองมาราเนลโล
ภายในร้าน Rabbit & Moon Café
“อ้ำ~ อร่อยไหมคะลูกกระต่ายของปะป๊า” เหนือเมฆกำลังตักเค้กคำโตป้อนเข้าปากอิงจันทร์อย่างมีความสุข ไม่ได้รับรู้ถึงมหันตภัยทางกลิ่นที่กำลังเล็ดลอดออกมาจากครัวเลยแม้แต่น้อย เพราะระบบดูดควันในครัวทำงานดีเกินคาด
“อร่อยค่ะ น้องอิงชอบช็อกโกแลตที่สุดในโลกเลย” เด็กหญิงยิ้มแก้มตุ่ย ปากเลอะครีมช็อคโกแลตเป็นหนวดแมว
ส่วนทางด้านคาเตอร์ เขาจ้องม
