“อืม อาการน่าเป็นห่วง” คาเตอร์แสร้งทำเสียงเครียด “แล้วนี่ตามหมอหรือยังครับ”
“กำลังจะตาม แค่นี้นะครับ ผมต้องดูแลเภา”
ตู้ด~
เหนือเมฆวางสายไปดื้อ ๆ ทิ้งให้คาเตอร์มองโทรศัพท์แล้วได้แต่ส่ายหัวอย่างระอา พอดีกับที่เสียงรถเบรกเอี๊ยดดังขึ้นที่หน้าคฤหาสน์ของเขา พร้อมกับร่างป้อม ๆ ของอิงจันทร์ที่ถูกโรมอุ้มลงมาจากรถด้วยท่าทางตื่นตระหนก
“แด๊ดดี๊ขา แงงงง ลุงโรมบอกว่าปะป๊าไล่น้องอิงออกมา ปะป๊าไม่รักน้องอิงแล้วเหรอคะ” เจ้าตัวเล็กวิ่งร้องไห้จ้าเข้ามาหาพ่อทูนหัว
คาเตอร์ถอนหายใจยาวก่อนวางแก้วชาลงแล้วลุกขึ้นเดินไปหาเด็กหญิง “ไม่ต้องร้อง ปะป๊าเขาไม่ได้ไล่ เขาแค่... สติแตกนิดหน่อย”
“ฮึก แม่เภาก็ไม่ออกมาหาน้องอิง ฮืออออ แม่เภาเป็นอะไรคะ”
“แม่เภาไม่เป็นอะไรหรอก ดีไม่ดีอาจจะกำลังมีข่าวดีด้วยซ้ำ” คาเตอร์พูดเสียงเรียบ จากนั้นก็หันไปสั่งลูกน้อง “เอารถออก ฉันจะไปมาราเนลโล”
“แต่คุณเหนือเมฆบอกว่าที่นั่นเป็นพื้นท
