“จะให้นอนที่อื่นได้ไง... เมียกับลูกอยู่ในห้อง เกิดดึก ๆ เป็นตะคริวหรืออยากกินมะม่วงน้ำปลาหวานขึ้นมาใครจะหาให้” เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางพลิกตัวไปมาบนพื้นพรมที่ถึงจะแพงแค่ไหนก็สู้เตียงคิงไซส์ของเขาไม่ได้
แอ๊ด...
เสียงประตูห้องนอนแง้มออกเล็กน้อย เหนือเมฆรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่ง หูผึ่งเหมือนสุนัขเฝ้าบ้านที่ได้ใครเขย่าซองขนม
“เภา จะเอาอะไรหรือเปล่า หิวเหรอ? หรือปวดขา?”
แต่ทว่าคนที่โผล่หน้าออกมากลับไม่ใช่ลำเภาแต่เป็นศีรษะทุย ๆ ของอิงจันทร์ที่โผล่มาแทน
“ปะป๊า...” เด็กน้อยเรียกเสียงกระซิบ
“น้องอิง ทำไมยังไม่นอนคะ”
“น้องอิงสงสารปะป๊าค่ะ” อิงจันทร์เดินอุ้มตุ๊กตาออกมานั่งจุ้มปุ๊กข้าง ๆ ผู้เป็นพ่อ “ข้างในแอร์เย็นเจี๊ยบเลย บนเตียงก็นุ๊มนุ่ม แต่แม่เภาล็อกประตูระเบียงไม่ให้ปะป๊าปีนเข้ามา”
เหนือเมฆยิ้มแห้งพลางลูบหัวลูกสาว “ไม่เป็นไรค่ะ ปะป๊าเป็นลูกผู้ชาย ปะป๊าทนได้ เพื่อแม่เภากับน้องตัวเล็กในท้อง”
“
