“ใช่ค่ะ... แล้ววันหนึ่ง พระจันทร์แสนสวยก็ทอแสงลงมาโอบกอดเจ้ากระต่ายน้อยไว้” ลำเภาเล่าต่อพลางสบตากับเหนือเมฆ “พระจันทร์สัญญาว่าจะคอยดูแลและให้แสงสว่างกับกระต่ายน้อยตลอดไป”
“แล้วปะป๊าล่ะ?” อินทร์ธรณ์ถามแทรก “ปะป๊าเป็นอะไร หินอุกกาบาตหยอ”
เหนือเมฆแทบสำลักน้ำลายออกมา “ปะป๊าก็เป็นท้องฟ้าไงครับ ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่คอยโอบอุ้มทั้งพระจันทร์และกระต่ายน้อยเอาไว้ไม่ให้มีพายุฝนมาทำร้าย ไม่ให้ความมืดมิดน่ากลัวเกินไป ท้องฟ้าจะอยู่ตรงนี้เสมอ ไม่ว่าจะเช้าหรือค่ำ”
“แล้วอินล่ะ?” เจ้าตัวเล็กถามต่อ
“อินก็เป็นดาวดวงน้อยจอมซนที่มาทำให้ท้องฟ้าสดใสไงครับ” เหนือเมฆบีบจมูกลูกชาย
เสียงเล่านิทานดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรัก ไม่นานนักเปลือกตาของอินทร์ธรณ์ก็ค่อย ๆ ปรือลง มือที่กำรถของเล่นคลายออกและเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด ตามด้วยอิงจันทร์ที่หลับปุ๋ยไปพร้อมรอยยิ้ม
เหนือเมฆและลำเภาจูบหน้
