“หยุดร้อง” น็อกซ์สั่งเสียงดุ แต่ถึงอย่างนั่นก็ใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากแก้มยุ้ย ๆ ของเจ้าลูกลิงให้
ชายหนุ่มหยิบผ้าเช็ดหน้าสีดำออกจากกระเป๋าเสื้อ บรรจงพันรอบหัวเข่าของอินทร์ธรณ์เพื่อห้ามเลือดด้วยท่าทางคล่องแคล่วและเบามือขัดกับบุคลิกเย็นชา
จังหวะนั้นเอง... เหนือเมฆและลำเภาก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาพอดี
“น้องอิน! น้องอิง!” ลำเภาหวีดร้องรีบโผเข้ากอดลูกทั้งสอง
“เกิดอะไรขึ้น ใครทำ?” เหนือเมฆถามเสียงต่ำ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความโกรธจัด
“เด็กเกเรค่ะปะป๊า ฮึก” อิงจันทร์ฟ้องเสียงเครือ กอดแม่ร้องไห้ “มันผลักน้อง มันแย่งรถน้องอินไป ฮือ”
“รถของอิน ฮืออออ” อินทร์ธรณ์ร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่ใช่เพราะเจ็บแผลแต่เจ็บปวดที่สูญเสียของรัก รถคันนั้นเป็นของขวัญที่พ่อทูนหัวอย่างคาเตอร์ที่ให้มา “เอาไปแย้ว หายไปแย้ว”
เหนือเมฆกัดฟันกรอดหันไปมองน็อกซ์ “นายเห็นพวกเด็กนั่นไหม”
น็อกซ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นทรายอ
