ภายในห้องนอนกว้างห้องหนึ่งในย่านมาราเนลโล บรรยากาศยามค่ำที่ควรจะผ่อนคลายกลับตลบอบอวลไปด้วยความตึงเครียดชนิดที่ว่าใครเดินผ่านก็ต้องขนลุกชัน ไม่ใช่เพราะมีศัตรูบุกหรือธุรกิจพันล้านล้มละลาย แต่เป็นเพราะวิกฤตการณ์ฮอร์โมนที่กำลังปั่นป่วนจนใครบางคนถึงกับหน้าซีด
เหนือเมฆในเวลานี้กำลังยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ทั้งที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จใหม่ ๆ พรมน้ำหอมกลิ่นโปรดราคาแพงระยับที่ลำเภาเคยชมว่าหอมนักหอมหนา เขากะว่าจะเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงภรรยาสุดที่รักให้ชื่นใจหลังเลิกงาน
แต่ทว่า...
“ออกไปเลยนะเฮีย” เสียงหวานที่เคยออดอ้อนบัดนี้กลับตวาดแว้ดดังลั่นห้องจนเหนือเมฆสะดุ้งโหยง
“อ้าว... เภา เป็นอะไรไป เฮียเพิ่งอาบน้ำมานะ หอมฟุ้งเลยเนี่ย ไม่เชื่อลองดมดู” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า เขาพยายามจะโถมตัวเข้าไปหาคนที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง
“มามะ มาหอมทีหนึ่ง”
“อย่าเข้ามานะเฮีย เภาเหม็น” ลำเภาเบี่ยง
