หวังเฉินเงียบไป เขาเองก็รู้ว่าสิ่งที่เหนือเมฆพูดมามันคือความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และเมื่อรู้แล้วว่าคงไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีก ลมหายใจจึงถูกพ่นออกมาช้า ๆ
“ผมเองก็จะช่วยคุณให้ถึงที่สุดครับ จะไม่ปล่อยให้คุณต้องสู้อยู่ตามลำพังแน่นอน” หวังเฉินให้สัญญา
“ขอบคุณครับคุณเฉิน” เหนือเมฆส่งรอยยิ้มบาง ๆ ไปให้ “อย่าห่วงเลยครับ คุณเองก็ไม่ได้สู้อยู่ตัวคนเดียวเช่นกัน และผมก็เชื่อว่าพวกเราทุกคนจะปลอดภัย รวมทั้งอาหวังด้วย”
หวังเฉินได้แต่ก้มศีรษะส่งกลับไปให้เหนือเมฆ เขาไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้วนอกจากคำว่าขอบคุณ และเขาก็สัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วว่าเขาจะอยู่ทำงานกับเหนือเมฆเพื่อตอบแทนบุญคุณให้กับชายหนุ่มตลอดไป
“ว่าแต่ผมมีเรื่องสงสัยอีกเรื่อง” หวังเฉินเหมือนเพิ่งนึกอะไรได้
“อะไรเหรอครับ”
“ทำไมคุณถึงคิดว่าบลูโน่ ราอูล จะอยู่ที่ดูไบครับ บางทีผู้ชายคนนั้นอาจจะหนีไปกลบดานที่อื่น หรือว่าอาจจะยังอยู่ในอิตาลีก
