รถยนต์ถูกขับออกมาจากโรงแรมได้สักครู่ ก็ต้องจอดติดไฟแดง นั่นทำให้คนที่อยากกลับบ้านอย่างเธอหัวเสียที่สุด
นอกจากเธอจะอับอายต่อหน้าเขา ตอนนี้ยังรู้สึกหิวมากจนแทบจะกินช้างได้ทั้งตัว
ดวงตากลมโตสอดส่ายมองไปนอกตัวรถก็เห็นว่ามีตลาดกลางคืนขนาดเล็กตั้งอยู่ไม่ไกลจากสี่แยกนัก เพียงแต่มันคนละทางกับทางกลับบ้านเธอ
"คุณดีนส์ ฉัน...หิว" บอกอย่างไร้ซึ่งความเกรงใจ
ก็ถ้าเก้าอี้โรงแรมเขาไม่ทำชุดเธอขาด เธอคงได้เข้าไปหาอะไรกินในงาน ไม่ต้องทนหิวแบบนี้
เขานั่นแหละผิด!
"คุณใบเตยอยากทานอะไรครับ" เขาถามอย่างตามใจ เพราะเคยชินกับความเอาแต่ใจของเจ้านายมาก่อน จึงเตรียมพร้อมรับมือตลอดเวลา "หรือจะให้ผมสั่งอาหารไปรอที่บ้าน"
"ไม่ ไม่เอา อยากกินตอนนี้เลย" ตอนนี้เท่ากับเดี๋ยวนี้ แล้วก็ส่งสายตาไปที่ร้านรถเข็นที่อยู่ด้านหน้าเลยสี่แยกไปเล็กน้อย
"แต่เราต้องเลี้ยวขวานะครับ แล้วตรงนั้นห้ามจอด"
"แค่จอดซื้อ"
"ทานอาหารในรถไม่ไ
