CHAPTER 19 | ไม่มีใคร

1476 คำ

เมื่อวันเสาร์มาถึงพริมโรสที่กลับไปนอนที่บ้านใหญ่ช่วงวันพฤหัสบดีและวันศุกร์ ก็กลับมายังคอนโดตัวเองด้วยการให้เหตุผลกับที่บ้าน ว่าจะไปเที่ยวภูทับเบิกกับเพื่อนสนิทอีกสองคน เซนส่งข้อความมาบอกหญิงสาวว่าเขาจะเข้ามารับเธอในช่วงเวลาห้าทุ่ม เนื่องจากติดงาน คนหัวไวอย่างเธอก็เข้าใจได้ทันที ว่างานที่เขาบอกคงจะหมายถึงธุรกิจสีเทาที่ทำอยู่ จึงส่งข้อความตอบกลับไปว่ารับทราบและขอให้เขาโชคดี แม้ในใจจะว้าวุ่นไม่น้อย เมื่อก่อนไม่เคยรู้เลยว่าเขาทำงานอะไรเสี่ยงตายขนาดนี้ เวลาเขาเปิดกล้องจึงไม่ได้สังเกตเจออะไร นอกเสียจากความเหนื่อยล้า และเข้าใจไปเองว่าเขาเหนื่อยจากงานบนโต๊ะทั่วไป ก๊อกๆๆ ติ๊ด....ติ๊ด... เสียงเคาะประตูตามด้วยเสียงแตะคีย์การ์ดและกดรหัสผ่าน ทำให้คนที่เอาแต่นั่งเงียบในห้องรีบวิ่งออกไปที่หน้าประตู และทันทีที่เจอเจ้าของใบหน้าคมคายก็โผเข้ากอดเขาเอาไว้แนบแน่น "เป็นอะไร...อยู่คนเดียวแล้วกลัวเหรอ" มื

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม