แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบที่ปลายเตียง ความรู้สึกแรกที่หมอกครามรับรู้ไม่ใช่ความสดชื่น แต่เป็นความปวดร้าวที่แล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังและชายโครงราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบทั้งตัว
“ซี้ด...”
ชายหนุ่มครางในลำคอเบา ๆ พยายามขยับตัวเพื่อเปลี่ยนท่า แต่มันไม่ง่ายเลย ร่างกายประท้วงทันทีที่เขาเกร็งกล้ามเนื้อ สภาพเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบมาหมาด ๆ
‘ยังไม่ตาย... ก็บุญหัวแล้วไอ้หมอก’ เขาคิดในใจอย่างสมเพชตัวเอง
แรงกดเบา ๆ ที่หลังมือทำให้เขาหันไปมอง อัญภัทรฟุบหลับอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งของเธอกุมมือเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าถ้าเผลอปล่อยแล้วเขาจะหายวับไป ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเธอช่วยดึงสติที่ฟุ้งซ่านของเขาให้กลับมาอยู่ที่ปัจจุบัน
หมอกครามค่อย ๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุมอย่างระมัดระวัง เขาไม่อยากปลุกเธอ เมื่อคืนกว่าเธอจะหยุดร้องไห้และยอมหลับก็ปาเข้าไปค่อนคืน
เขาฝืนสังขารลุกขึ้นยืน เดินไปหยุด
