ภายในเรือนรับรองหลังเล็กที่ปลูกสร้างด้วยไม้สักทองทั้งหลัง แต่แค่เล็กกว่าเรือนหลักทว่าอดีตสามีของกานต์กมลใช้ไม้อย่างดีทำให้เพราะเป็นคนคุมแทนเธอที่ใช้เงินแต่ไม่รู้จักใช้สมอง
กานต์กมลทิ้งตัวลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนไหมอิตาลีอย่างดี เรือนหลังนี้เธอเป็นคนสั่งสร้างเองกับมือเมื่อหลายปีก่อนด้วยเงินก้อนโต หวังจะใช้เป็นที่พักตากอากาศเวลาเบื่อกรุงเทพฯ เครื่องอำนวยความสะดวกครบครันไม่ต่างจากโรงแรมห้าดาว
แต่ทำไมคืนนี้... มันถึงได้รู้สึกวังเวงนัก
หญิงวัยเลยห้าสิบปีไปแล้วพลิกตัวไปมาด้วยความหงุดหงิด แสงจันทร์ที่ส่องลอดหน้าต่างบานยาวเข้ามาทำให้เกิดเงาทาบทับบนผนังรูปร่างประหลาด
'เงียบเกินไป... เงียบจนน่ารำคาญ'
กานต์กมลบ่นในใจ พยายามข่มตาหลับ แต่มันไม่ง่ายเลย ภาพอดีตที่เธอพยายามลืมผุดขึ้นมาในหัวราวกับม้วนฟิล์มเก่าที่ฉายซ้ำ
ภาพวันที่เธอกวาดเงินก้อนสุดท้ายในบัญชีบริษัท ร่วมมือกับเพื่อนสน
