สายลมเย็นยะเยือกยามเช้าพัดผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจีที่เริ่มมีน้ำค้างเกาะพราว กลิ่นหอมของฟางแห้งผสมกับกลิ่นดินชื้น ๆ ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณคอกม้าท้ายไร่ ซึ่งเช้านี้คึกคักเป็นพิเศษเพราะแม่ม้าพันธุ์ดีชื่อ ‘เจ้าสร้อย’ กำลังจะตกลูก
อัญภัทร ในชุดทะมัดทะแมงสวมรองเท้าบูทคู่เก่ง ยืนเกาะขอบรั้วไม้ด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับจ้องมองเข้าไปในคอกม้าที่มีสัตวแพทย์และคนงานกำลังช่วยกันทำคลอด
“คุณหมอก... ดูสิคะ ขาออกมาแล้ว! น้องกำลังจะออกมาแล้ว!” เธอเขย่าแขนชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนซ้อนหลังอยู่อย่างเคยชิน ความตื่นเต้นดีใจทำให้เธอลืมความขุ่นมัวเรื่องพราวพิลาสไปชั่วขณะแม้ว่าวันนี้ยัยนั่นจะทำให้อารมณ์เสียแต่เช้า เพราะยัยนั่นแกล้งสะดุดขาแล้วล้มเข้ามาในอ้อมกอดผัวของเธอ
ที่สำคัญเขาดันเป็นสุภาพบุรุษอีก!
พ่อเลี้ยงหมอกคราม ยืนโอบเอวภรรยา (พฤตินัย) ไว้หลวม ๆ คางสากระคายเกยอยู่ที่ไหล่เล็ก เขามองภาพลูก
