หลังจากปรับความเข้าใจกันอย่างถึงพริกถึงขิงที่คอนโดมิเนียมในกรุงเทพฯ พ่อเลี้ยงหมอกครามก็ไม่รอช้าที่จะตีตราจองยัยตัวภาระ ของเขาให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ขากลับมาที่ไร่ เขาแวะจอดรถที่ร้านเพชรชื่อดังในกรุงเทพฯ ลากอัญภัทรลงไปเลือกแหวนโดยไม่ฟังคำทัดทาน
“คุณหมอก... มันเปลืองค่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว” อัญภัทรพยายามปฏิเสธเมื่อเห็นราคาแหวนเพชรเม็ดงามที่ส่องประกายวิบวับอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย
“ไม่เปลือง... สำหรับเมียผม แค่นี้ยังน้อยไป” หมอกครามพูดเสียงดังฟังชัดไม่อายพนักงานขายที่ยิ้มแก้มปริ เขาควักบัตรเครดิตรูดปรื๊ดอย่างไม่เสียดายเงิน
“ใส่ไว้... ห้ามถอด ถ้าผมเห็นว่านิ้วว่างเมื่อไหร่... ผมจะจับคุณปล้ำตรงนั้นเลย ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม”
คำขู่ที่มาพร้อมสายตาหื่นกระหายทำให้อัญภัทรหน้าแดงซ่าน แต่ในใจกลับพองโตด้วยความสุข เขาไม่ได้แค่ซื้อให้แต่เขายังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปมือของเธอที่สวมแหวนเพชร วางทาบลงบนมือหนาของ
