แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาปลุกให้เจ้าของไร่หนุ่มรู้สึกตัวตื่น หมอกครามขยับตัวเล็กน้อยเตรียมจะลุกไปอาบน้ำเพื่อออกไปตรวจงานในไร่ตามปกติ แต่ทว่า... ร่างกายซีกซ้ายกลับหนักอึ้งเหมือนโดนทับ
เขาก้มลงมองก็พบกับก้อนนุ่มนิ่ม ที่นอนกอดแขนเขาแน่น ใบหน้าหวานซีดเซียวของคนป่วยซุกไซ้อยู่กับต้นแขนล่ำอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินผิวเนื้อเปลือยเปล่าของเขาอย่างสม่ำเสมอ
“อัญญา... ปล่อยก่อน ผมจะไปทำงาน” เขากระซิบเรียก พยายามแกะมือปลาหมึกของเธอออก แต่ทว่าคนตัวเล็กไม่ยอมปล่อย
“ฮื้อ... ไม่เอา...” คนป่วยครางประท้วงทั้งที่ตายังปิดสนิท นอกจากจะไม่ปล่อยแล้ว ยังขยับตัวปีนป่ายขึ้นมากอดก่ายเขาแน่นกว่าเดิม ขาเรียวเกี่ยวเอวสอบไว้หมับ หน้าซุกอกแกร่งถูไถไปมาเหมือนแมวอ้วนขี้อ้อน
“อย่าไปนะ... อยู่ด้วยกันก่อน... หนาว...” เสียงแหบพร่าพึมพำทั้งที่ยังไม่ลืมตาทำให้คนตัวใหญ่ผลิยิ้มออกมา
“หึ... ขี้อ
