ไข่มุกตื่นขึ้นในช่วงสายก็ต้องสะดุ้ง เมื่อไม่เห็นทั้งลูกๆ และคิรินทร์อยู่ในห้อง หญิงสาวยืนตัวแข็งอยู่กลางห้องครัว หัวใจเต้นรัวเหมือนจะทะลุออกจากอก
“ป้าคะเห็นลูกมุกไหมคะ” น้ำเสียงเธอสั่น เธอแทบไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อก่อน
“คุณคินฝากให้หนูมุกจ้ะ” ป้านวลเงยหน้าขึ้นจากการเตรียมอาหารเช้า สีหน้าไม่ได้ตื่นตระหนก มีเพียงความอ่อนโยน หญิงชราหยิบกล่องกำมะหยี่เล็กๆ กับกระดาษพับใส่มือเธอ
ปลายนิ้วเย็นเฉียบทันทีที่สัมผัส ไข่มุกรีบคลี่กระดาษออกอ่าน เพียงประโยคเดียวก็ทำให้เธอนิ่งเหมือนถูกดึงลมหายใจออกไป
“ผมพาเด็กๆ กลับกรุงเทพแล้วคุณรีบตามมานะ ขอโทษที่ผมต้องทำแบบนี้เพราะไม่อย่างนั้นคุณคงไม่ยอมมา ตั๋วเครื่องบินอยู่ในนั้นลูกน้องผมพร้อมพาคุณไปส่งที่สนามบิน”
ไม่รู้จะโกรธเขาดีหรือไม่ที่ทำแบบนั้น แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาที่ต้องมานั่งคิดเยอะอีกต่อไป เธอไม่รอช้ารีบจัดกระเป๋าตามเขาไปทันที
พอมาถึงกรุงเทพฯ คิรินทร์พาเด็กๆ
