พอตกดึกไข่มุกกำลังเก็บของเล่นที่ลูกๆ ทิ้งไว้บนเตียง เธอคิดว่าคืนนี้คงได้พักสักหน่อย แต่เสียงประตูเลื่อนเบาๆ ก็ทำให้เธอสะดุ้ง
คิรินทร์ย่องเข้ามาแบบเงียบที่สุดเท่าที่ผู้ชายร่างสูงจะทำได้ ก่อนจะสวมกอดเธอจากด้านหลัง อ้อมแขนของเขาอุ่นจนเธอขยับหนีไม่ออก
“ขอโทษนะที่ผมพาลูกกลับมาก่อน..” เสียงทุ้มที่ดังข้างหูอ่อนโยนจนใจสั่น
“แสบนักนะ” ไข่มุกหันไปค้อนใส่แล้วหยิกเอวเขาเบาๆ
“โอ๊ย เจ็บมุกใจร้ายกับผมจัง” เขาทำหน้าเหมือนถูกแทงเต็มแรง แต่ความจริงไม่เจ็บสักนิด
“อย่าพาลูกหนีมุกแบบนี้อีกเข้าใจไหม” เธอถอนหายใจแล้วยกมือดันอกเขาเล็กน้อย
“ผมไม่ทำแล้วครับสาบานเลย” เขารีบกอดแน่นขึ้นเหมือนกลัวเธอหายไปจริงๆ
ความดื้อแบบผู้ใหญ่ของเขาทำให้เธอใจอ่อนอีกครั้ง เธอซบหน้าลงบนไหล่เขาอย่างเหนื่อยอ่อน แต่เพียงแค่ไม่กี่วินาทีคิรินทร์ก็เริ่มขยับเริ่มออดอ้อน
“ลูกหลับแล้วใช่ไหม” เขากระซิบช้าๆ
“หลับหมดแล้วค่ะ” เธอตอบอย่างไม
