ตอนนี้คิรินทร์เดินได้คล่องขึ้นมากแล้ว หลังจากมารักษาตัวที่บ้านหลังนี้เกือบครบหนึ่งเดือนเต็มแม้ร่างกายจะดีขึ้น แต่สีหน้าของเขากลับเคร่งเครียดกว่าเดิมเสียอีก
“เรื่องคดีมีความคืบหน้าอะไรบ้าง” เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงแรงกดดันชัดเจน
“คนขับไม่ยอมซัดทอดถึงคนอื่นเลยครับ” ศิวกรตอบเสียงหนัก
“นายคิดว่าใครอยากกำจัดฉันทิ้ง” เขาเอ่ยคำถามที่ไม่มีคำตอบง่ายๆ ดวงตาคมกริบฉายแววอันตราย การขึ้นมายืนบนจุดสูงสุด มันก็ต้องมีคนจ้องโค่นอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้มันโจ่งแจ้งเกินไป
“ผมไม่ทราบครับ” ชายหนุ่มพูดตรงไปตรงมา ดวงตาคู่คมสบกับเจ้านายอย่างสงบ
คิรินทร์ไม่โทษลูกน้องเขาแค่รู้ดี ว่าคนที่กล้าลงมือครั้งนี้ต้องเป็นคนที่คิดว่ากำจัดเขาได้แน่นอน
“เจ้าสามแสบไปไหนทำไมวันนี้ยังไม่เห็นมา” ทุกเช้าเขามักจะรอคอยว่าเมื่อไรลูกของไข่มุกจะมาหาเขา
“วันนี้วันหยุดครับไข่มุกน่าจะไม่พาออกไปไหน”
“ฉันลืมไป” ทุกวันเขาจะได้ยินเสียงเด
