“เขาไม่ใช่ลูกของคุณและไม่มีวันใช่ด้วย” เธอกัดฟันเอ่ยออกมาอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงสั่นเครือแต่ความตั้งใจแรงกล้าจนมองเห็นได้ชัด
คิรินทร์ยืนนิ่งดวงตาคมวาวขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังเก็บงำบางอย่างไว้ เขาไม่สวนกลับ ไม่โวยวาย ไม่บังคับเหมือนครั้งก่อน แค่ยิ้มเย็นๆ คล้ายคนมั่นใจในอะไรบางอย่าง
“ได้ ผมไม่ถามคุณแล้ว” เขาพูดเรียบๆ น้ำเสียงของเขาไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการรอการยอมถอยหนึ่งก้าวเพื่อคุมเกมทั้งหมดไว้ในมือ
หญิงสาวเช็ดน้ำตาอย่างลนลานหัวใจหนักอึ้ง เธอแค่ต้องการพาลูกออกจากสถานการณ์อึดอัดนี้ให้เร็วที่สุด เธอหมุนตัวจะเดินออกไป แต่ยังไม่ทันได้ก้าวถึงประตู เสียงของเขาก็ดังขึ้นข้างหลัง
“ไข่มุกถ้าคุณหอบเด็กๆ หนีผมไปอีกคราวนี้ผมไม่ใจดีหรอกนะ”
เธอหยุดชะงักหัวใจเธอหดวูบทันที อุณหภูมิในห้องเหมือนลดลงทั้งที่อากาศอบอ้าว แผ่นหลังของเธอแข็งทื่อ เพราะเธอรู้ผู้ชายคนนี้พูดจริงทุกคำ
คิรินทร์กับแอรีสนั่งอยู่บนระเ
