ลมเย็นของยามเย็นพัดเอื่อยๆ ท่ามกลางเงาไม้ทอดยาวตามแสงสุดท้ายของวัน ไข่มุกนั่งอยู่หน้าบ้าน ดวงตาเหม่อมองถนนเหมือนคนกำลังรอใครสักคนอย่างใจจดใจจ่อ
“ไข่มุก…” เสียงแหบพร่าของเขาแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความโล่งใจ
“คุณคิรินทร์” หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาเธอเบิกกว้าง
เธอพูดได้แค่นั้น ร่างสูงก็พุ่งเข้ามากอดเธอทันทีอ้อมแขนของเขาทั้งแน่น ราวกับกลัวเธอจะหายไปจากอ้อมแขนอีกครั้ง
“คุณพูดความจริงกับผมได้หรือยัง” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว แต่หนักแน่นจนหัวใจเธอสั่น
หญิงสาวหลุบตาลง เธอรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง แต่พอถึงเวลาจริงๆ กลับไม่มีแรงแม้แต่จะตอบ
“…”
คิรินทร์ยกมือขึ้นประคองแก้มเธอเบาๆ ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย เขามองลึกเข้าไปในดวงตาเธอลึกพอจนเธอรู้สึกหนีไปทางไหนก็ไม่พ้น
“ผมอยากได้ยินจากปากคุณคนเดียว ผมไม่คิดจะมาแย่งลูกไปจากคุณเราหาทางออกด้วยกันได้” แววตาของเขาไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความไม่พอใจ แต่คือความเว้าวอนค
