Chapter 7 : คนแก้ผ้าและเรื่องเข้าใจผิด

Chapter 7 : มินนี่เดินไปที่ประตูและเปิดมันออกด้วยคีการ์ดพลางยิ้ม “แนนเหรอ? พี่เห็นว่าไม่ค่อยจะมีคนมาที่นี่ตอนเช้าเลย” แนนหันมามองมินนี่ด้วยความแปลกใจ “พี่มินนี่! พี่มาทำอะไรที่นี่?” น้ำเสียงของแนนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและสงสัย “พี่เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่น่ะจ้ะ พวกเขายังไม่ตื่นเลย” มินนี่อธิบายพร้อมกับยิ้ม แนนขมวดคิ้วเล็กน้อย “พี่มาค้างห้องพวกพี่ ๆ งั้นเหรอคะ” “ใช่จ้ะ” มินนี่ตอบอย่างสบาย ๆ ในขณะที่แนนเริ่มครุ่นคิดอะไรหลาย ๆ อย่างอย่างสนใจ แต่ในท้ายที่สุดเธอก็ปัดความคิดที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนลุ่มเหล่านั้นออกไป แนนพยักหน้าเบา ๆ “หนูว่าจะมายืมคอมพี่นีลหน่อย คอมหนูเสียพอดี แล้วหนูต้องทำพรีเซ้นต์งานให้เสร็จก่อนกำหนดส่ง และมันก็ใกล้เดดไลน์มากแล้วด้วย แต่พี่นีลคงนอนหลับลึกมาก ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นเลย” “โอเค งั้นเข้าไปในห้องก่อนเลย” มินนี่เชิญชวน แนนเดินตามมินนี่เข้ามาในห้องรับแขก ซึ่งมินนี่ได้จัดห้องอย่างเรียบร้อยแล้ว ห้องนี้มีพื้นที่กว้างขวางสำหรับนั่งเล่นและรับประทานอาหาร แนนเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับงานของเธอในขณะที่มินนี่เตรียมชากาแฟให้ “พี่มินนี่เนี่ยนะ อยู่กับหมาบ้าสองตัวนี้? พี่ไม่กลัวเหรอ?” แนนถามด้วยน้ำเสียงกึ่งติดตลกกึ่งจริงจังแต่ก็มีความประชดประชันในตัว “ถ้ามีเรื่องเกิดขึ้น พี่ก็คงต้องพึ่งหนูแล้วล่ะ” มินนี่ตอบกลับอย่างขบขัน “หากพี่สองคนทำอะไรพี่มินนี่จริง ๆ หนูจะจัดการเองค่ะ” แนนพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ “ถ้ามีปัญหาอะไร พี่จะบอกหนูแน่นอน” มินนี่ตอบด้วยความเอ็นดูที่มีต่ออีกฝ่าย แต่ในใจเธอก็รู้สึกถึงความอับอายที่ยังคงติดอยู่จากเหตุการณ์เมื่อคืน การพูดคุยกันนั้นทำให้มินนี่รู้สึกดีขึ้นบ้าง เธอและแนนได้พูดคุยเรื่องต่าง ๆ อย่างเป็นกันเองเกี่ยวกับอดีตเมื่อพวกเขาเคยเป็นพี่รหัสและน้องรหัสกันที่โรงเรียนมัธยม “แนนอยู่ห้องติดกับนีลกับไททันงั้นเหรอ? พี่ไม่เคยรู้มาก่อนเลย” มินนี่ถามอย่างสงสัย “ใช่ค่ะ หนูอยู่กับเพื่อนอีกสามคน จะได้ประหยัดค่าใช้จ่าย” แนนตอบพร้อมรอยยิ้ม “แต่พวกเพื่อน ๆ ของหนูยังไม่ตื่นกันเลยค่ะ” เมื่อได้ยินอย่างนั้นเธอก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ และแอบครุ่นคิดว่าตัวเองอาจจะแวะไปเยี่ยมเยือนที่ห้องของแนนบ้าง ขณะนั้นเองแนนก็หยิบมือถือขึ้นมาเพื่อเช็คอีเมลล์ที่เกี่ยวกับงานพรีเซ้นต์ แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ประตูห้องของนีลและไททันถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน นีลก้าวออกมาจากห้องในสภาพที่เปลือยเปล่า ช็อกพอสมควรกับภาพที่เห็น มินนี่และแนนตะลึงไปกับสิ่งที่เกิดขึ้น แนนตาเบิกกว้างด้วยความตกใจในขณะที่เธอเห็นภาพของนีลที่เปลือยเปล่า อีกทั้งยังเห็นไททันที่เปลือยกายอยู่ข้าง ๆ นีลด้วยเช่นกัน “อ้าว แนน มาทำอะไรแต่เช้า?” นีลถามเสียงแหบพร่าด้วยความงุนงง แนนไม่ตอบ เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิมด้วยความอึ้งและไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ภาพที่เห็นนั้นทำให้เธอไม่สามารถประมวลความรู้สึกได้ ขณะเดียวกันมินนี่พยายามจะหาทางออกจากสถานการณ์ที่น่าอับอายนี้ เมื่อรู้สึกตัวแนนก็อ้าปากค้าง ขอบตาของเธอเริ่มแดงอย่างเห็นได้ชัด “พี่นีล! พี่ไททัน! พวกพี่ทำอะไรกันในห้องน่ะ!!?” น้ำเสียงของแนนเต็มไปด้วยความตกใจและอับอาย ความเข้าใจผิดได้ก่อเกิดขึ้นโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ทำให้มินนี่ที่อยู่ตรงนั้นด้วยรู้สึกถึงความหนักหน่วงของสถานการณ์ที่เกิดขึ้น จนเธอรู้สึกอับอายแทนและอดไม่ได้ที่จะเอามือก่ายหน้าผาก เป็นไปได้เธออยากจะใช้ตีนก่ายหน้าหน้าผากด้วยซ้ำเนื่องจากสถานการณ์ที่น่าเวทนานี้ นีลเองก็ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวหรืออาจจะยังงัวเงียจากอาการแฮงค์จนไม่สามารถรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นได้ในทันที ส่วนไททันนั้นเริ่มตื่นตัวและมองไปรอบ ๆ ด้วยความตกใจ บรรยากาศในห้องนั้นเต็มไปด้วยความเงียบและตึงเครียด มินนี่รู้สึกถึงความผิดพลาดที่เกิดขึ้นอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ความรู้สึกอับอายยิ่งเพิ่มขึ้นเมื่อเห็นทั้งนีลและไททันที่กำลังอยู่ในสภาพที่ไม่เหมาะสมกับการต้อนรับแขก “อืม... อะไรเนี่ย?” นีลถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ขณะที่พยายามดึงเสื้อผ้าของตัวเองที่ลากมากับเท้าออก แนนยังคงยืนอยู่ด้วยความตกใจไม่หาย “พี่มินนี่...นี่มัน...” เธอหันไปหาพี่สาวมินนี่ขณะที่ใบหน้าของเธอเริ่มซีดเซียว มินนี่พยายามรวบรวมความคิดและบอกกับแนนอย่างรวดเร็ว “แนนไปหาคอมที่ห้องพี่นีลเถอะค่ะ เดี๋ยวพี่จะจัดการกับสถานการณ์นี้เอง” เธอพยายามทำตัวสงบเสงี่ยมมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็อดไม่ได้จริง ๆ ที่จะปวดขมับ แนนพยักหน้าและเดินไปยังห้องของนีลด้วยความอับอายพลางครุ่นคิดในใจว่า ‘พี่เราคงไม่ได้ทำอะไรแปลก ๆ กับพี่ไททันหรอกนะ’ แม้เธอจะเข้ามหาลัยแล้วแต่แนนก็ยังคงไร้เดียงสาอยู่มากกับเรื่องทำนองนี้ มินนี่ในตอนนี้พยายามที่จะระงับอารมณ์ของตัวเองในขณะที่ตระหนักถึงความผิดพลาดของเมื่อคืนและสถานการณ์ที่บานปลายออกไป To be continued...