Chapter 13 : ห้องคาราโอเกะสุดเร่าร้อน (2)

Chapter : 13 เมื่อเหลือเพียงแค่กางเกงชั้นในและเสื้อชั้นในเท่านั้น มินนี่ยืนอยู่ในห้องคาราโอเกะที่มีแสงไฟสลัว ๆ ร่างกายของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความรู้สึกเขินอายสุดขีดขั้วกับลมเย็น ๆ ที่สัมผัสกับผิวหนังที่เปลือยเปล่าของเธอ ผิวขาวละเอียดที่ตัดกับเนื้อผ้าลูกไม้บางเบาของชุดชั้นในทำให้ร่างกายของเธอยิ่งดูเย้ายวนในสายตาของนีลและไททัน เธอพยายามใช้มือปกปิดส่วนที่คิดว่าไม่ควรให้ใครเห็น แต่ท่าทางนั้นกลับทำให้เธอดูยิ่งน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาของพวกเขามากขึ้นไปอีก ไททันและนีลต่างมองร่างกายของเธอด้วยความหลงใหล ขณะที่มือของพวกเขาเริ่มลูบไล้ไปตามแท่งเนื้อของพวกเขาเองเพื่อชักขึ้นชักลงอย่างไร้ยางอาย ไททันหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่จะเอ่ยหยอกล้อ “มินนี่ มึงนี่แม่งสวยสง่าเหมือนกับเจ้าหญิงไม่มีผิด แต่เจ้าหญิงที่น่ารักอย่างมึงควรจะมีคนดูแลไม่ใช่เหรอ?” “กูดูแลตัวเองได้น่า...” มินนี่ประชดประชันเบา ๆ นีลหัวเราะพลางเสริมขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก “ใช่แล้ว เจ้าหญิงของพวกกู ถึงมึงจะดูแลตัวเองได้ แต่พวกกูก็อยากจะช่วยดูแลให้มึงสบายมากยิ่งขึ้นนะ...” ‘ไม่ใช่ว่าทุกวันนี้ กูดูแลพวกมึงอยู่หรอกเหรอ?’ มินนี่แอบจิกกัดในใจพลางหวนนึกไปนึกเหตุการณ์เมื่อเช้า รวมถึงเหตุการณ์อื่น ๆ แต่ไม่ว่าจะยังไง คำพูดคำจาที่ติดตลกของพวกเขาก็ยังทำให้เธอขวยเขินได้อยู่ดี นีลเอื้อมมือข้างหนึ่งไปลูบไล้ที่ต้นขาขาวนวลของเธอ พร้อมแววตาที่อ่อนโยนแต่ก็แฝงไปด้วยความหื่นกระหาย “มึงนี่แม่งสวยมากเลยจริง ๆ ดูร่างเล็ก ๆ ของมึงในหุ่นทรงนาฬิกาทรายนี่สิ...กับอกโต ๆ สะโพกที่พาย...เอวที่คอด ทั้ง ๆ ที่ไม่ค่อยจะได้ออกกำลังกายนะเนี่ย...แม่งโคตรจะเซ็กซี่เลย...รู้ตัวเปล่า? ยิ่งเวลาที่มึงเขินแบบนี้ด้วยแล้ว...มึงแม่งทำให้พวกกูอดใจไม่ไหว...อ๊า~แค่ได้ดูมึงแก้ผ้าและชักว่าวไปด้วย แค่นี้ก็ฟินสุด ๆ แล้ว” มินนี่หน้าแดงจัดจนถึงคอ “อย่าพูดแบบนั้นสิ มันทำให้กูยิ่งอายมากกว่าเดิมอีก...” เธอพูดพร้อมกับพยายามหลบสายตาของพวกเขา แต่มันกลับยิ่งทำให้ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ ‘จะชมเหี้ยอะไรกันขนาดนั้น หุ่นเรามันก็ทั่วไปไม่ใช่เหรอ?’ มินนี่ครุ่นคิดพิจารณาตัวเองด้วยความไม่มั่นใจ ‘เมื่อก่อนก็ออกจะผอมไปด้วยซ้ำจนเรากินเยอะขึ้นเลยทำให้ดูมีน้ำมีนวล แต่ไม่ว่าจะยังไงมันก็ปกตินี่...บางครั้งก็ยังถูกด่าด้วยซ้ำไปว่าผอมบ้างแหละ ว่าโหล่บางแหละ...หรือเราจะถ่อมตัวเกินไปจริง ๆ’ โดยปกติมินนี่ไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย แต่เมื่ออยู่กับสองคนนี้ทีไรมันยิ่งทำให้เธออดไม่ได้จริง ๆ ที่จะหวั่นไหวไปตามคำพูดหวาน ๆ ของพวกเขา ไททันพูดเพิ่มเติมขณะที่มองเธอด้วยสายตาที่เจ้าเล่ห์และจับมือเธอขึ้นมา พร้อมความคาดหวังที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ “ตอนนี้เหลือแค่สองชิ้นแล้ว มึงน่าจะถอดออกมาให้หมดนะ ไม่งั้นพวกกูคงจะต้องช่วยมึงถอด...” มินนี่ตัวสั่นเมื่อได้ยินคำพูดนั้น “ไม่ถอดได้ไหม? กูอายมากเลยจริง ๆ ” เธอพยายามจะเจรจาด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอน แต่กลับไม่มีผลต่อนีล ฝ่ายหลังฉีกยิ้มให้เธอก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะดูน่ากลัวขึ้นมา “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพวกกูจัดการให้เอง” นีลกล่าวพร้อมกับดึงเธอเข้ามานั่งบนตักของเขา มือของเขาเลื่อนไปที่สายเสื้อชั้นในแล้วค่อย ๆ รูดลงช้า ๆ ตามด้วยมืออีกข้างที่ดึงกางเกงชั้นในของเธอลงไปพร้อมกัน มินนี่หายใจแรงขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเปลือยเปล่าและอยู่ในสภาพที่ถูกสัมผัสโดยคนอื่น ความเขินอายและความรู้สึกหวาดหวั่นทำให้เธออยากจะร้องไห้ออกมา ‘อะไรก็ไม่รู้...ปล่อยตัวปล่อยใจแม่มแล้ว...จะทำอะไรก็มาเถอะ’ มินนี่เริ่มยอมรับชะตากรรมในขณะที่ก้นของเธอสัมผัสกับแท่งเนื้อที่แข็งทื่อของอีกฝ่าย เมื่อหน้าอกของเธอถูกเปิดเผย ไททันที่อดใจไม่ไหวแล้ว เขาลูบไล้เต้านมที่นุ่มนิ่มของเธอซึ่งเติมเต็มฝ่ามือเขา พร้อมทั้งยังสัมผัสกับยอดอกสีชมพูคู่นั้นที่เต่งตึงด้วย “ไม่ต้องกลัวนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “พวกกูสัญญาว่าพวกกูจะดูแลมึงอย่างดี” เขาว่างั้นพลางยกเธอออกมาจากนีล ให้เธอขึ้นมานั่งบนตักของเขาแทน ในขณะที่นีลลุกขึ้นยืนต่อหน้าเธอและจ่ออวัยวะเพศของเขามาทางเธออย่างไม่รอช้า ‘พวกนี้เตี๊ยมกันมารึไง? ทำไมต่างกันต่างก็รู้หน้าที่ของตัวเองกันจัง คนหนึ่งยก คนหนึ่งยื่น คนหนึ่งดูเหมือนอยากจะเล่นเราจากด้านล่างในขณะที่อีกคนก็อยากจะเล่นเราจากทางด้านบน พวกนี้แม่งเป็นงานกันดีจริง ๆ (ประชด) ’ สุดท้ายแล้วมินนี่ก็ยอมปล่อยตัวให้ความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ในจิตใจเธอเข้าครอบงำ เธอรู้ดีว่าทั้งตัวเธอเองและพวกเขาต่างก็มีความต้องการที่เข้มข้นไม่แพ้กัน เสียงดนตรีจากคาราโอเกะยังคงดังขึ้นเรื่อย ๆ แต่เสียงในใจของมินนี่ก็ยิ่งดังขึ้นไม่ต่างกัน เมื่อเธอตัดสินใจที่จะยินยอมและปล่อยให้ความหื่นกระหายที่เก็บกดมานานนั้นเป็นฝ่ายควบคุมตัวเธอเอง มินนี่เงยหน้าขึ้นมองนีลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลังเล แต่ก็เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ในใจของเธอ มือของเขากุมหัวเธอไว้เบา ๆ ขณะที่พูดด้วยเสียงต่ำ “อมสิ” แล้วใช้แท่งเนื้อแข็งของเขาตบหน้าเธอเบา ๆ เป็นการย้ำเตือน ความใหญ่ยาวนั้นที่เกินใบหน้าของเธอไป มันทำให้มินนี่รู้สึกตกตะลึงกับตัวเธอเอง ว่าเมื่อคืนเธอกลืนเจ้าสิ่งนี้ลงคอไปได้ยังไง? อีกทั้งตอนนั้นเธอยังทำราวกับว่านี่เป็นแค่ไอศกรีมธรรมดาแท่งหนึ่งที่แสนอร่อย ความเมามายคงทำให้เธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคน... To be continued...