"เป็นถึงผู้จัดการใหญ่ ทำไมขาดความรับผิดชอบแบบนี้ล่ะครับ"
พันฤทธิ์เพิ่งกลับเข้ามาในห้องทำงานของตัวเอง ก็เห็นว่าท่านรองประธานรออยู่ในห้องนี้แล้ว
"มีธุระอะไร" เขาถามโดยที่ไม่มองหน้าเลย เพราะมัวเดินไปเปิดลิ้นชักเพื่อหยิบอะไรบางอย่าง
"งานวันก่อนผมเห็นว่ามันยังไม่เรียบร้อย"
"แค่นี้ใช่ไหม"
"ยังไม่หมด ผมอยากคุยกับคุณเรื่องที่ลูกค้าจากต่างประเทศจะเข้ามาดูงาน"
"ฉันไม่ว่าง" ที่จริงพันฤทธิ์ไม่ได้กลับเข้ามาทำงานหรอก เขาแค่เข้ามาเอาของ เพราะต้องตามหาน้องสาวของภรรยาให้เจอก่อน
"อย่าบอกนะว่าคุณจะทิ้งงาน"
"ใช่"
"คุณครับ..บริษัทกำลังยุ่ง คุณอย่าเอานิสัย.." ยังพูดไม่จบคู่สนทนาก็เดินออกจากห้องพร้อมกับปิดประตูโดยไม่สนใจเลยว่าอีกฝ่ายจะใหญ่มาจากไหน
สายตาที่เปล่งประกายมองตามไป และทันใดนั้นริมฝีปากหนาก็แสยะยิ้มออกมา "หึ..ยากหน่อยนะ"
วันต่อมาที่ห้องประชุม..
"ที่ผมเรียกประชุมในวันนี้อยากจะบอกว่าตำแหน่งอา
