วันต่อมา..ที่ร้านขายยา..
"หัวหน้าไม่สบายเหรอครับ" ลูกน้องที่นั่งติดรถออกมาด้วยเห็นว่าหัวหน้าแวะร้านขายยา
"เปล่าหรอก" พูดแค่นี้เพธาก็ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้าน
"ต้องการยาอะไรคะ"
"ยาบำรุงร่างกายมีแบบไหนบ้างที่ฟื้นฟูร่างกายได้เร็ว"
"คนไข้อ่อนเพลียมาเหรอคะ"
"ไม่ใช่ผมหรอกครับ แต่เป็นคนที่บ้าน"
"มีอาการเป็นยังไงบ้างคะ ถ้าอ่อนเพลียหนักต้องไปโรงพยาบาลนะคะ"
"คือว่า..อ่อนเพลียไม่หนักครับ.." เพธาก็เลยพูดความจริงไปว่าอาการของเธอเกิดจากอะไร เภสัชกรจะได้จัดยาให้ถูก..แต่ก็นึกอายอยู่บ้าง
พอได้ยาแล้วชายหนุ่มก็กลับมาที่รถ เพราะเขาต้องไปคุยกับโรงงานที่ต้องการไม้ทำเฟอร์นิเจอร์
"หัวหน้าลืมอะไรที่โรงงานหรือเปล่าครับ" ที่ถามเพราะเขาเลี้ยวรถกลับทางเดิม
"ไม่ลืมหรอก แต่ผมจะกลับไปบ้านพักแป๊บหนึ่ง" ทีแรกก็ว่าจะเอามาให้เธอตอนเที่ยง หรือตอนคุยงานเสร็จ แต่ด้วยความเป็นห่วงเพราะดูเธอไม่มีเรี่ยวแรงเอาสะเลยเพรา
