รถกระบะของแก้วแล่นฝ่าฝุ่นลูกรังมาจอดข้างแคร่ไม้ที่ตั้งอยู่ใต้ร่มมะขามในไร่ กลิ่นแกงป่าอ่อนๆ และเสียงหั่นผักของ แอน ลอยมาปะทะกับ ความตึงเครียด ภาพความร่าน และความจริงอันน่าตกใจ ที่แก้วนำติดตัวมาจากบ้าน ความต่างกันสุดขั้วนี้ทำให้แก้วรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นอยู่ข้างใน
แอนเงยหน้าขึ้นมามองแก้วด้วยรอยยิ้มที่คุ้นเคย แต่รอยยิ้มนั้นจางหายไปทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของสามี
“ทำไมไปนานจังพี่! ได้ประแจมามั้ย?” แอนถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ แก้วปิดประตูรถเสียงดังกว่าปกติเล็กน้อย สีหน้าของเขาเคร่งเครียดและขมึงทึงจนน่ากลัว ดวงตาของเขาแดงก่ำและเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ราวกับเพิ่งไปมีเรื่องชกต่อยกับใครมา
“อืม... ได้แล้ว” แก้วตอบเสียงห้วน เขาเดินตรงไปที่ลังเครื่องมือแล้วหยิบปะแจเก่าๆ ขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างเลื่อนลอย ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่เกินกว่าจะเก็บซ่อนได้ ร่างกายของเขาแข็งเกร็งราวกับมีบางสิ่ง
