พอบรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง แอนก็หันไปสนใจกับปิ่นโตที่ยังวางทิ้งไว้ที่ตะกร้าหน้ารถมอเตอร์ไซค์ของเธอ
"เดี๋ยวพี่กินข้าวก่อนดีกว่า แล้วค่อยคุยกันต่อ" พูดเสร็จเธอถือปิ่นโตเดินหายเข้าไปในกระท่อมหลังเล็กที่อยู่ห่างออกไปเล้กน้อย
แอน ปลีกตัวออกมาจากแคร่ไม้ เดินเข้าไปในกระท่อมหลังเล็กที่ใช้เก็บอุปกรณ์ทำไร่ เธอใช้เวลาจัดสำรับอาหารเช้าที่นำมาให้ แก้ว อย่างใจเย็น กลิ่นหอมของข้าวและแกงจากปิ่นโต คลุ้งอยู่ในอากาศ ตัดกับ กลิ่นดินและกลิ่นส้มเย็น ๆ ของสวน เป็นความสงบของชีวิตประจำวันที่ แอน ตั้งใจนำมาใช้เป็นฉากหลังสำหรับเหตุการณ์ที่ไม่ธรรมดานี้
"เป็นไงล่ะ ไม่กล้าสู้หน้าลุกสะใภ้ตัวเอง จนไม่รอกินข้าวเช้า ฮึ!!" แอน คิดพลางยิ้มเยาะผัวอย่างขันๆ
แอนกลับออกมาพร้อมกับขันโตกสำรับสำหรับมือเช้าของแก้วที่เธอได้เตรียมมาจากบ้าน ในขณะที่เธอเดินออกจากร่มเงาของกระท่อมสู่แสงแดดที่เริ่มร้อนระอุ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็เป็นไป
