“พี่กลับมาแล้วนะ กลับมาขอโทษเอวาแล้วนะครับ” ตุลย์น้ำตาไหลออกมาด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้นในใจ เขากอดเอวาแน่นขึ้นพลางลูบหลังเล็กแผ่วเบาก่อนจะชะงักเมื่อถูกมือเล็กดันให้ออกห่าง
“ขอบคุณที่ยอมบอกความจริงนะคะ อย่างน้อยเอวาก็สบายใจที่ได้รู้เหตุผลของพี่แล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องรู้สึกผิดต่อกันแล้วนะคะ” เอวาเช็ดน้ำตา เธอถอยหลังเว้นระยะห่างและเงยหน้ามายิ้มให้ตุลย์ด้วยความรู้สึกสบายใจเป็นครั้งแรกหลังจากได้เจอกันอีกครั้ง ราวกับว่าสิ่งที่ติดค้างในใจได้หายไปทั้งหมดแล้วจริงๆ รวมทั้งความรู้สึกที่เธอไม่แน่ใจก่อนหน้านี้ด้วย
“ถ้างั้นตอนนี้ ถ้าพี่จะขอโอกาสอีกครั้งได้มั้ยครับ”
“พี่ตุลย์ การที่เอวามากับพี่วันนี้ไม่ใช่เพราะอยากกลับมารื้อฟื้นอะไรนะคะ” เอวาบอกด้วยสีหน้าจริงจังเพื่อไม่ให้ตุลย์เข้าใจเจตนาของเธอผิดไป
“หมายความว่าไงครับ” ตุลย์ถามเสียงเบา ในใจวูบโหวงและปวดแปลบขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสัญญาณบางอย่างจากแววตาคู่สวยข
