“ทีนี้ เราจะคุยกันจริงจังได้หรือยังครับ”
เฟยถามเอวาด้วยสีหน้าจริงจัง เมื่อจบมื้ออาหารแรกของวันที่ล่วงเลยตอนเที่ยงมาแล้ว เพราะเมื่อคืนนอกจากระบายอารมณ์และความคิดถึงผ่านร่างกายกันค่อนคืน ทั้งสองคนก็พากันหลับยาวเพราะหมดแรงจนไม่ได้พูดคุยอะไรต่อ และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เราจะคุยกันด้วยเหตุผลจริงๆแล้ว
“ค่ะ…”
“พี่ชอบเอวา ชอบมากๆแล้วก็อยากคบกันจริงจังด้วยครับ”
“พี่เฟย…” เอวาเรียกคนตรงข้ามเสียงแผ่ว นอกจากจะตกใจที่เขาพูดตรงๆแล้วยังตกใจที่ได้รู้ความรู้สึกของเฟยด้วย
“เรื่องพาตเนอร์ที่พี่ชวนตอนแรกก็แค่ข้ออ้างเพื่อจะเข้าหาเอวาแค่นั้นแหละครับ เพราะถ้าบอกไปตรงๆเอวาคงไม่ยอมคบกับพี่อยู่ดี แต่ตอนนี้พี่ไม่อยากพลาดอีกเพราะงั้น…เรามาคบกันนะครับ” เฟยอธิบายและรุกต่อทันทีโดยไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป ขณะที่เอวายิ่งได้ฟังก็ยิ่งอึ้งและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เพราะต่อให้ดีใจแค่ไหนคำตอบของเธอก็ยังไม่อาจเปลี่ยนมัน
