โกดังร้างนอกเมือง
“พะพอแล้วว ขอร้อง”
“ปล่อยให้ฉันตายก็ได้”
ร่างสูงที่เคยมีใบหน้าหล่อเหลาเจ้าเล่ห์ตอนนี้ปูดบวมจนไม่เห็นเค้าเดิมดวงตาที่เคยสดใสตอนนี้มองเห็นอะไรเบื้องหน้าไม่ชัดเพราะมีม่านของเหลวสีแดงไหลลงมาบดบังการมองเห็น
เขาได้แต่นึกโทษตัวเองที่ไม่ยอมหยุด!
ไม่ควรเอามือไปแหย่เสือจำศีลเลยไม่ควรไปยุ่งกับคนอย่างมัน ไม่งั้นเขาคงไม่ต้องตกมาอยู่ในสภาพนี้
ร่างกายบอบช้ำจากครั้งที่แล้วยังไม่หายดีแต่มันยังเทียบความทรมานตอนนี้ได้เลย นอกจากจะโดนซ้อมแล้วพวกมันยังทรมานทั้งค่อยๆ ถอดเล็บทีละนิ้วให้เขารู้สึกเจ็บปวดมากที่สุดกว่าจะครบทั้งสิบนิ้วเขาแทบอยากกัดลิ้นตาย
“ขอร้องตอนนี้มันไม่ทันแล้ว”
เสียงเย็นของโซ่ดังขึ้นจากทางหน้าประตูก่อนที่ขาแกร่งจะเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ เหมือนมัจจุราชที่จะมาเอาชีวิต ทุกย่างก้าวทำให้เขาลมหายใจสะดุดใบหน้าหล่อร้ายดูเย็นชาจนทำให้เขาเย็นเหยียบไปถึงหัวใจ
เพี๊ยะ!
“อ๊ากกกกกกกก
