แค้นรักภรรยาลับ

ดวงตาคู่โตคมดุกร้าวเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างของตึกสูงชั้นที่ 80 เห็นทิวทัศน์เมืองหลวงของประเทศไทยในยามค่ำคืนและแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟสว่างไสวพร่าพรายในแววตาคู่นั้น มือหนาแกว่งแก้วเหล้าสีอำพันเบาๆ อย่างใช้ความคิด “ตอนนี้คุณหญิงมาลัยวรรณอาการสาหัสเลยครับ” ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างๆ โต๊ะทำงานรายงานให้คนเป็นเจ้านายทราบถึงเรื่องที่เขาให้ไปสืบ “เป็นหนี้เท่าไหร่” ชายเจ้าของดวงตาคู่นั้นเอ่ยถามเสียงเรียบนุ่มลึกอย่างไร้ความรู้สึกใดๆ “160 ล้านครับ” “ให้คนไม่เคยทำงานไปบริหารธุรกิจก็มีแต่เจ๊งกับเจ๊ง” เขาเปรย “แต่ก็น่าเห็นใจเค้านะครับคุณรัณย์ สามีก็มาด่วนจากไปกะทันหันจากอุบัติเหตุรถยนต์ตั้งแต่ลูกสาวยังเรียนไม่จบ คนเคยอยู่สบายมีกินมีใช้มาตั้งแต่เกิด ไม่เคยต้องมาทำงาน วันหนึ่งขาดหางเสือ เรือก็ลอยไปตามลมหลงทิศหลงทาง ญาติพี่น้องก็พึ่งพาไม่ได้ มีแต่จะมารีดไถ” “ใครได้เห็นข่าวก็คงนึกสงสาร แต่สำหรับฉันคงสงสารไม่ลง!” “คุณรัณย์อยากทราบเรื่องคุณหนูพริ้มพราวด้วยไหมครับ ผมได้ยินข่าวมาพอสมควร” “เล่ามาสิ...” อารัณย์หมุนเก้าอี้กลับมามองหนุ่มวัยฉกรรจ์ ดวงตาเขาแปรเปลี่ยนเป็นประกายแพรวพราว “คุณหญิงมาลัยวรรณกำลังจับคู่คุณหนูพริ้มพราวกับบรรดาไฮโซหน้าใหม่ๆ กิตติศัพท์คุณหนูนี่ไม่ธรรมดาเหมือนกัน น่าจะเป็นงานอยู่พอสมควรเพราะตอนนี้มีคนยื่นมือเข้าช่วยเหลือสองแม่ลูกนั่นหลายคนแล้ว แต่ยังไม่เห็นว่าเธอคบหาดูใจกับใครนะครับ เห็นแค่ควงออกงานไม่ซ้ำหน้า” “หึ! เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้ไม่มีผิด เอาล่ะ... พรุ่งนี้นายติดต่อคุณหญิงมาลัยวรรณให้ฉันที ฉันอยากเจอ ให้เค้ามาหาฉันที่บ้าน” อารัณย์วางแก้วเหล้าลง เขายิ้มบางๆ ที่มุมปาก ประกายความเจ้าเล่ห์แสนร้ายที่ปรากฎอยู่ในดวงตาคู่นั้นทำให้คนเป็นลูกน้องต้องหลุบตาลงอย่างใช้ความคิด “ถ้าคุณหญิงไม่ยอมมาล่ะครับ” “ให้บอกไปว่า... ถ้าอยากใช้หนี้หมดภายในสามวันให้มาพบฉันตอนบ่ายโมง ฉันจะรอจนถึงบ่ายโมงครึ่ง แต่ถ้าหากไม่มา... ก็ขอให้โชคดีกับการถูกฟ้องล้มละลายในอีกไม่ช้า!” ลูกน้องคนสนิทออกไปจากห้องพักส่วนตัวที่อยู่ชั้นบนสุดของบริษัทแล้ว เขาหมุนเก้าอี้กลับไปนั่งมองแสงไฟยามค่ำคืนต่อ อารัณย์ผ่อนลมหายใจยาวๆ ออกมาช้าๆ มือหนายกแก้วเหล้าขึ้นดื่มเรื่อยๆ พอหมดก็เติมเรื่อยๆ อีกเช่นกัน รู้ตัวอีกทีดื่มไปครึ่งขวดแล้ว เขามองขวดเหล้าที่ตั้งอยู่ข้างๆ จู่ๆ เสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาในโสตประสาท “พี่รัณย์เป็นผู้ชายที่ดีจังเลยนะคะ ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่” เสียงเล็กๆ เจือแจ้วอยู่ข้างตัว อารัณย์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวหลังจากที่คร่ำเคร่งกับการบ้านของเธอนานพอสมควร “แล้วน้องพราวชอบไหมล่ะ” เขาถามกลับ มองหญิงสาวตาเป็นประกาย “ชอบค่ะ พราวชอบคนไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เล่นการพนัน ที่สำคัญ... พี่รัณย์รักครอบครัว เรียนเก่งด้วย” เธอเอามือเท้าคางแล้วเอ่ยชมเขาไม่หยุดปาก “ประเด็นหลักคือพี่ช่วยพราวทำการบ้านด้วยหรือเปล่า พราวเลยชอบพี่” เขาแซว พริ้มพราวเขินหน้าแดง “นั่นมันก็อีกเรื่อง การบ้านพราวยากนี่คะ พราวทำไม่เป็น ไม่ชอบด้วย พราวไม่อยากเรียนการเงินพี่รัณย์ก็รู้ ถ้าไม่ติดว่าคุณแม่บังคับ ป่านนี้พราวไปเรียนศิลป์แล้ว” เจ้าตัวพูดด้วยสีหน้างอง้ำ เขาหัวเราะเอ็นดู “ถ้าไม่ชอบ แต่ต้องเรียน ก็ต้องทำการบ้านให้เยอะๆ อ่านหนังสือ ติวให้มากขึ้นกว่าเดิมเป็นสิบเท่า ไม่อย่างนั้นพราวเรียนไม่จบแน่ๆ พี่บอกไว้ก่อนเลยว่าพี่ทำการบ้านให้พราวครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ครั้งหน้าพี่ไม่ทำให้จริงๆ ด้วย” เขาขู่ แต่เจ้าสาวตัวเล็กยังยิ้มแป้นแล้นอยู่อีก “พี่รัณย์ไม่ใจร้ายกับพราวหรอกใช่ไหมคะ” เธอทำเสียงออดอ้อน เพราะรู้ดีว่าเขาแพ้ทางลูกอ้อนของเธอ อารัณย์ถอนหายใจเสียงดัง “ให้มันได้อย่างนี้สิ! พี่ใจร้ายกว่าที่พราวคิดนะ ถ้ามีครั้งหน้าล่ะก็...” “ถ้ามีครั้งหน้า พี่รัณย์จะทำอะไรพราวคะ” เธอถามตาใส ฉับพลันหัวสมองปราดเปรื่องของเขาก็คิดหาวิธีการได้สำเร็จ “พี่จะจูบพราวเท่ากับจำนวนการบ้านที่พราวให้พี่ทำ พราวให้พี่ทำกี่วิชา พี่ก็จะจูบเท่านั้น” เขากระซิบบอกเพื่อเลี่ยงไม่ให้คนอื่นได้ยิน พริ้มพราวหน้าแดงก่ำอย่างกับลูกตำลึงสุก เธอทำท่าขวยเขินจนเขาอดหัวเราะไม่ได้ “คนบ้า ทะลึ่ง!” “พี่คิดบัญชีพราววันนี้เลยดีกว่า” เขาปิดหนังสือสมุดเรียนของเธอแล้วเก็บเอาเข้ากระเป๋าอย่างรีบร้อน “พี่รัณย์จะทำอะไรคะ” “ถ้าพราวอยากให้พี่ทำการบ้านก็ต้องไปกับพี่” เขาลุกขึ้นยืน พริ้มพราวทำหน้าเหรอหรา “พราวไปไม่ได้หรอกค่ะ พี่รัณย์ก็รู้ว่าลุงแจ่มมารับพราวทุกวันตอน 6 โมงเย็น” “เดี๋ยวพี่มาส่ง ไปไม่นานหรอก” เขาจับมือหญิงสาว พริ้มพราวตัดสินใจไม่ถูก ไม่กล้าไปกับเขา ตั้งแต่คบกันมาครึ่งปี เธอไม่เคยไปไหนมาไหนกับเขาเลยนอกจากห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ มหาวิทยาลัย ร้านข้าวรอบๆ มหาวิทยาลัย “พี่รัณย์บอกพราวมาก่อนสิคะว่าจะพาพราวไปไหน” เธอทำหน้าไม่ไว้ใจเขา “ไปทำการบ้านไง” “การบ้านพราวทำตรงนี้ก็ได้นี่คะ” “ไม่ได้หรอก พี่ทำให้ไม่ได้เพราะพี่ต้องกลับไปเอาหนังสือที่หอ ถ้าพราวไม่ไว้ใจพี่พราวก็ไม่ต้องไป การบ้านก็ทำเอาเองแล้วกัน” เขาแสร้งทำหงุดหงิดใส่ ซึ่งมันก็ได้ผลเพราะพริ้มพราวหน้าเจือลงอย่างรู้สึกผิด