เขาเดินกลับเข้าห้อง หยิบกระเป๋าสตางค์และกุญแจรถ แล้วรีบเดินเร็วๆไปที่รถของตนเองที่จอดอยู่หน้าบ้านทันที โชคดีที่พ่อกับแม่เข้านอนแต่หัวค่ำแล้ว จึงไม่มีใครมาขัดขวางเขาได้ ไม่นานเขาก็มาถึงบังกะโลหลังใหญ่ ที่เขาได้มานอนกกกอดเธอไปแล้วเมื่อตอนสาย
เขาใช้กุญแจเปิดเข้าห้องไป ภายในห้องเงียบกริบ มืดสนิท เมื่อเขาปรับสายตาให้ชินกับความมืดก็เห็นคนที่เขามาหานอนร้องไห้ ตัวสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้นบนเตียง เขาจึงเดินเร็วๆไปเปิดโคมไฟหัวเตียง แล้วขึ้นไปนอนกอดเธอจากทางด้านหลังทันที
“อัณณ์ครับ อย่าร้องที่รัก ผมอยู่นี่แล้ว”
เมื่อได้ยินเสียงของเขา รวมทั้งสัมผัสที่แสนอบอุ่นของคนโกหก เธอกลับยิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นหนักเป็นเท่าตัว
“ฮึก ฮึก ฮือ ฮือ”
“ที่รัก อย่าร้องเลยนะ เงียบเถอะครับ ผมอยู่นี่แล้ว ผมอยู่กับอัณณ์”
“ฮึก ฮึก คนโกหก คุณหลอกอัณณ์ทำไม เห็นอัณณ์เสียใจแล้วมีความสุขหรอ ปล่อยเดี๋ยวนี้ กลับไปหาเมียคุณโน่น อย่
