เช้ามืดของวันหนึ่ง ในอีกหนึ่งเดือนต่อมา เธอสะดุ้งตื่นเพราะรู้สึกปวดท้องมาก ท้องของเธอทั้งแข็งและบีบแน่นไปหมดจนเธอส่งเสียงร้องออกไปด้วยความเจ็บปวด
“โอ๊ยย คุณโปรด อัณณ์เจ็บท้อง”
เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว รีบเลิกผ้าห่มดูว่าเธอน้ำคร่ำแตกหรือยัง ปรากฏว่ายังเขาก็โล่งใจขึ้นเมื่อน้ำคร่ำของเธอยังไม่แตก จึงมาดูที่ท้องของเธอที่มันเกร็งแน่นก็ต้องตกใจอีกครั้ง
“ไปโรงพยาบาลกันเถอะ ผมจะโทรตาม รปภ.ให้เอารถเข็นขึ้นมารับอัณณ์นะครับ ไหวไหม”
“ไหวค่ะ เอาของที่เราเตรียมไว้ไปด้วยนะคะ”
“ครับ”
เขารีบลุกขึ้นโทรหา รปภ. แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แล้วพยุงเธอไปนั่งรอที่โซฟากลางห้อง ไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าใบโตที่ในนั้นเตรียมอุปกรณ์สำหรับการไปคลอด ทั้งเอกสารและของใช้ของทั้งคุณแม่และคุณลูก รวมทั้งไม่ลืมกระเป๋าเป้ใบโตที่บรรจุของใช้จำเป็นรวมถึงเสื้อผ้าของคนเฝ้าไข้ด้วย
การจราจรในช่วงเช้ามืด ทำให้เธอกับเขามาถ
