(Talk ฮารุกะ)
“เธอรู้มั้ยว่าทำไมพ่อแม่ของฉันถึงรักเซเลน่ามาก”
“นั่นสิ ไม่เคยถามนัตสึเลย ถ้านายเบื่อๆก็เล่ามาให้ฉันฟัง”
“อืม”
ก่อนปิดเทอม ฤดูหนาวปีก่อน
“สอบเสร็จสักที โอ๊ยฉันหมดแรงแล้วจริงๆ นะ เซลลี่ มาขอกอดเอากำลังใจหน่อย” เด็กสาวผมดำ เอ่ยก่อนจะกระโดดกอดเพื่อนสนิท
“อืม เห็นแก่ความพยายาม ฉันยกให้เธอวันหนึ่งยัยแพร”
“นี่ๆ ฉันก็อยากกอดเอากำลังใจเหมือนกันนะ” รอยยิ้มเทวดาเอ่ยขึ้น
“ไม่ได้ย่ะ เซลลี่เป็นของฉันคนเดียว”
“เชอะ ขี้งก”
“ว่าแต่จะปิดเทอมแล้วพวกนายมีโปรแกรมอะไรกันมั้ย” ฮารุกะเอ่ยถามนิ่งๆ
“ฉันต้องช่วยงานที่บ้านน่ะ แม่บังคับมาด้วยครั้งนี้หนีไม่พ้น” แทนคุณบ่นเซ็งๆ
“ฉันต้องอยู่โรงฝึกน่ะ ต้องเป็นครูฝึก พ่อขอให้มาช่วย ”
“ฉันก็คง นอนกลิ้งอยู่บ้านแหละ ฉันไม่ชอบออกไปไหนไกลเกิน 500 เมตรจากบ้าน นอกจากบ้านเซลลี่” ชมพูแพรพูด
แล้วทุกสายตาก็มาหยุดที่ฉัน
“อ้อ ฉันหรอ ต้องตรวจงานก่อนออกบูทช่ว
