ฉันนอนหอบกระหาย หายใจรวยรินอยู่ข้างๆร่างใหญ่หลังจากที่เขาจัดฉันชุดใหญ่ๆจุกๆ
“หืมม แล้วสรุปวันนี้มาทำไมหรอครับ” เขาดึงมือฉันขึ้นไปจูบ
“มาบอกลาอย่างเป็นทางการน่ะ” ฉันไม่กล้ามองหน้าเขาเลยแฮะ
“ฮ่าๆ ล้อเล่นอะไรก่อน” เขาดึงฉันเข้าไปกอด
“ฉันพูดจริงฟราน” ฉันเริ่มทำเสียงแข็ง แววตาสีบลูแซฟฟลายส์จ้องมองมาอย่างเอาเรื่อง
“ทำไมล่ะ ก็อยู่แบบไม่มีสถานะให้แล้ว ไม่เข้าไปยุ่ง ไปหึงไปหวง ไม่เคยก้าวก่ายชีวิต พี่ยอมเธอทุกอย่างแล้วนะเซลลี่ เธอยังจะทิ้งพี่อีกงั้นหรอ” เขาเริ่มโวยวายและตำหนิแรงๆ
“ฉันพึ่งพาพี่มากเกินไปแล้วฟราน” ฉันจ้องมองหน้าเขาไม่หลบสายตาแบบคนขี้ขลาด
“ก็พึ่งสิใครว่าอะไร คนโดนพึ่งยังไม่ร้องเลย แล้วเธอเป็นใครมาร้องแทน” เขาจ้องมองกลับมาแววตาแสนเจ็บปวด
“แต่ถ้ายังเป็นแบบนี้ฉันก็จะไม่ก้าวไปข้างหน้าสักทีนะฟราน” เขาเริ่มหยุดเพื่อฟังฉัน
“ฉันอยากก้าวไปข้างหน้าอย่างเต็มภาคภูมิ ใช้ชีวิตของฉันเอง ด้วยต
