ฉันล้มตัวลงนอนบนเตียงภายในคอนโดห้องใหม่
ฉันส่งข้อความหาเรียวตั้งแต่ 2 ทุ่มว่าไม่ได้ค้างที่นั่น จนป่านนี้จะเที่ยงคืนแล้วเขายังไม่เปิดมันอ่าน เอาเถอะ ก็เขายุ่งจริงๆ
ฉันนอนแล้วคิดอะไรเพลินๆ ไปเรื่อยๆ สักพักก็ได้ยินเสียงมือถือ เมมชื่อ ฮารุ เขากลับมาแล้วหรอ
“ฮารุ ว่าไง”
“เสียงใสแบบนี้ยังไม่นอนแน่เลย”
“ใช่ๆ มีอะไรรึเปล่า”
“เปล่าๆ แค่อยากโทรมาน่ะ เซลลี่ ฉันดีใจที่เธอเลือกเรียนที่มหาลัยเดียวกันอีกนะ อีก 4 ปี ก็ฝากตัวด้วยนะ”
“จ้าๆ มาไม้ไหนอีกละนายนะ ฮ่าๆๆ”
“เปล่าๆ คุณแม่ฝาก กิโมโนกับชุดยูคาตะมาให้เธอเยอะมาก ว่างๆเข้ามาเอานะ”
“โอเคจ้า ไว้เจอกันวันเปิดเรียนนะฮารุ”
“เซลลี่ ถ้าเธอมีอะไรรีบโทรมาเลยนะ ไม่ว่าเมื่อไหร่ฉันจะรับสายเธอเสมอ”
“อืม ขอบใจฮารุ โอยาสึมิ”
“โอยาสึมินาไซ เซเลน่า”
ไม่ล่ะ ครั้งนี้ฉันจะไม่พึ่งใครอีกแล้ว ฉันคิดแล้วก็ปิดไฟนอน
.
.
01.00 น. เสียงริงโทนมือถือ ฉันงัวเงีย รับสาย
