‘ผมหวังว่าคุณกับเด็กคนนั้นจะไม่มาเกี่ยวข้องกับคนในครอบครัวผมอีก’
‘คุณจะบอกว่าผมเป็นพ่อของลูกคุณเหรอลี’
‘แต่ผมไม่เชื่อ’
ถ้อยคำของกันต์ธีร์ในค่ำคืนนี้ยังดังก้องในหู สุคนธรสขังตัวเองในห้องนอนในหัวสมองยังคงจดจำคำพูดเหล่านั้น ราวกับว่าคนพูดมาพูดซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด
เธอไม่บังคับให้ตัวเองลืมคำพูดแย่ๆ พวกนั้น และตั้งใจอยากจำมันไว้เตือนตัวเองเพื่อให้เจ็บและจำว่าเขาเคยทำอะไรไว้
หญิงสาวตาค้างทั้งคืน ทั้งที่เหนื่อยแสนเหนื่อยแต่ก็ไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ จนกระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกบอกเวลาหกโมงเช้าเธอจึงลุกจากที่นอนเดินไปหยิบกระเป๋าถือ เปิดดูเช็คที่กันต์ธีร์ให้มาด้วยดวงใจที่เจ็บร้าวแต่ก็เข้มแข็งขึ้น
หากเป็นเวลาปกติเธอคงปามันคืนใส่หน้าเขา แต่ที่รับมาเพราะคำพูดประโยคหนึ่งของเขาที่ว่า
‘ค่าตัวคุณไง ผมจ่ายชดเชยให้ย้อนหลังด้วย เราจะได้ไม่มีอะไรติดค้างกัน’
หากเรื่องของเราจะถูกซื้อด้วยเงินห้าล้าน แล
