สิบเพชรพรรณรายณ์ไม่คิดว่าตัวเองจะมีวันนี้เลยด้วยซ้ำ วันที่ต่อให้จะทำงานใช้แรงกายแรงใจหนักหนาแค่ไหน พอกลับเข้าบ้านสวนขนาดไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมายมาก็ชวนให้อบอุ่นหัวใจเสมอ ยามเห็นว่าภรรยาอันเป็นที่รักกับแก้วตาดวงใจรออยู่
“กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ”
งานที่ต่างจังหวัดหากไม่จำเป็นเขาเองก็ไม่อยากจะรับเลย หากแต่ด้วยความเป็นผู้นำครอบครัวมีหรือจะปฏิเสธได้ ฉะนั้นตั้งแต่ภรรยาคลอดบุตรเจ้าของโรงสีเลยนั่งคัดเลือกแม่นมสักคนที่ไว้ใจได้วางใจได้ให้มาอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่ลูกอ่อนพร้อมทั้งคอยช่วยเลี้ยงดูณีน์นรินและณีน์นราตอนตนเองไม่อยู่ด้วย
“กลับมาแล้ว ลูก ๆ ล่ะ”
“ตอนแรกก็เหมือนจะตาใสรอเสี่ยอยู่หรอกจ้ะ แต่เข้าเต้าสักพักก็หลับปุ๋ยไปแล้ว”
“ข้าก็อุตส่าห์เร่งจิมันให้รีบขับมาถึงบ้านไว ๆ พวกยัยหนูดันชิ่งหลับไปก่อนทุกที”
ผู้เป็นภรรยาส่ายหัวทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น เพราะจากที่เห็นเสี่ยรีบเดินเข้าบ้านมาด้วยของพะรุงพะรังเต็มม
