“ให้คนของเราจัดการต่อเรียบร้อยแล้วครับ กลับบ้านกันเถอะครับ”
“แต่ข้ายัง—”
“เสี่ย กลับบ้านกันเถอะนะครับ ผมขอร้องล่ะ” ไม่เคยมีครั้งไหนที่จิรากรจะกล้าเอ่ยแทรกผู้เป็นนาย ทว่าครั้งนี้ต่อให้เขาจะโดนด่าหรือไล่ออกอย่างไรก็จะพาบุคคลที่ไม่ควรจะมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกกลับบ้านให้ได้
แม้เสี่ยจะไม่ได้บอกเรื่องดังกล่าวกับผู้เป็นหลานชาย แต่มีหรือคนทั่วไปที่พบเห็นเจ้าของโรงสีและจิรากรที่ตลาดรวมถึงโรงพยาบาลจะไม่เอาไปพูดต่อให้ถึงหู และความรู้สึกของเจ้านายที่มีต่อคุณบัวหอมมันจะเป็นยังไงเขาเองก็ไม่อาจจะทราบ แค่ทำเรื่องที่สมควรทำก็นับเป็นงานของเขาด้วย
เพราะมันกำลังจะเป็นแบบที่บิดาเจ้านายเขาพูดเอาไว้ก่อนท่านจะหมดลมหายใจไปจริง ๆ จึงไม่ลืมที่จะฝากฝั่งความเป็นเสี่ยไว้กับจิรากร
มีเมตตา เห็นอกเห็นใจผู้อื่นนับเป็นเรื่องดี หากแต่ถ้ามันเกินจำเป็น สุดท้ายแล้วมันจะกลายเป็นลำบากตัวเองในที่สุด
แบบที่เสี่ยเลือกทำอยู่ในตอ
