“หลังจากที่เสี่ยเพชรกลับบ้านมาได้ไม่นาน เด็กคนนั้นก็หอบข้าวหอบของหนีออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้ามืดเลยค่ะ”
หญิงสาวที่ได้ยินดังนั้นก็เหยียดยิ้มออกมาด้วยความพึ่งพอใจ กับคนที่แค่จะมาอุ้มท้องบุตรให้ อดีตสามีไม่จำเป็นต้องเก็บอีกฝ่ายไว้ข้างกายขนาดนั้นก็ได้ ทว่าลึก ๆ สิบเพชรพรรณรายณ์คงจะมีความรู้สึกดีให้เด็กคนนั้นอยู่ เกศินีที่หวังกลับมาทวงทุกอย่างคืนไม่คิดว่าแค่ใช้ลูกไม้ตื้น ๆ จะสามารถจัดการเสี้ยนหมานออกไปได้เร็วขนาดนี้
แต่ก็อย่างว่า พอเป็นเรื่องรักใคร่สิบเพชรพรรณรายณ์คนเก่งกาจก็โง่งมเกินกว่าจะเชื่อ ไม่แปลกที่จะโดนเธอสวมเขาให้ตั้งแต่แต่งงานอยู่กินกันมา
ความเป็นเขามันเริ่มส่งผลให้ผู้หญิงรักสนุกแบบเธอเบื่อหน่ายตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่ทราบ และความทะเยอทะยานก็ทำให้เกศินีไม่อยากที่จะอยู่บ้านนอกคอกนาซึ่งมองไปทางไหนก็เจอแต่ไร่นา ป่าไม้ ไร้แสงสีเสียงเช่นตอนที่เรียนอยู่เมืองหลวง
ทั้งที่คิดว่าหากหนีไปกับชู้รักแล
