“เสี่ยจะไม่เข้าไปดูที่โรงสีหน่อยเหรอครับ”
ดูเหมือนว่าช่วงนี้อาการเสี่ยจะหนักกว่าเดิม ลูกน้องที่รับเอกสารมาจากเจ้านายแล้วจึงกล่าวถามอย่างมีความหวัง ไม่ใช่ว่าพอเสี่ยอยากจะพักแล้วเขาที่บุกเบิกมาด้วยกันจะดูแลให้ไม่ได้ หากแต่กลัวว่าอีกฝ่ายจะวนลูปเดิมเช่นที่ผ่านมา
จะว่ากลัวก็ไม่ใช่ เพราะตอนนี้ก็เริ่มจะกลับมาเป็นคนป่าที่วัน ๆ ก็เอาแต่เลี้ยงควายให้เห็นอีกแล้ว
“ที่นั่นมีปัญหาอะไร?”
“เปล่าครับ แต่ก็วุ่นวายเรื่องรถเข้าออกนิดหน่อย”
“ปัญหาแค่นี้ถ้ายังจัดการกันเองไม่ได้ก็ลาออกไปทำอย่างอื่น”
นั่นไง วีนลูกน้องไปหมดแล้ว นี่ถ้าเสี่ยเป็นหม้ายขึ้นมาจริง ๆ เท่ากับว่าหลังจากนี้พวกเขาต้องรับชะตากรรมกับอารมณ์วัยทองเช่นนี้ไปตลอดเลยใช่หรือไม่
แม้เงินจะดี สวัสดิการราวกับเป็นครอบครัวเดียวกันอย่างไรก็อยากได้เจ้าของโรงสีคนเดิมกลับมาอยู่แล้ว ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายเสี่ยจะโดนคุณบัวหอมทิ้งไปจริง ๆ แต่ก็สมใจเจ้านายเขาแล
